Terug naar het overzicht
cover
Beethoven, Ludwig van Vioolsonates 7 en 9 (Kreutzer)
€ 21,99 Bestellen
Toevoegen aan winkelmandje Bestellen

Beethoven, Ludwig van

Vioolsonates 7 en 9 (Kreutzer)

0880040405023

Componist Beethoven, Ludwig van
Titel Vioolsonates 7 en 9 (Kreutzer)
Artiest Mullova, Viktoria \ Bezuidenhout, Kristian
Artikel nr. 404050285245
EAN Code 0880040405023
Aantal CD's 1
Label HARMONIA G - O ONYX CLASSICS
Releasedatum 2013-07-15
# Titel & Artiest Tijd
1 1. Satz: Allegro con spirito — Mullova, Viktoria (Violine) / Bezuidenhout, Kristian (Hammerklavier) 008:20
2 2. Satz: Adagio con molt' espressione — VIKTORIA MULLOVA 005:26
3 3. Satz: Rondo: Allegro molto — VIKTORIA MULLOVA 004:30
4 1. Satz: Adagio sostenuto - Presto - Adagio — Mullova, Viktoria (Violine) / Bezuidenhout, Kristian (Hammerklavier) 013:44
5 2. Satz: Andante con Variazioni — VIKTORIA MULLOVA 014:13
6 3. Satz: Presto — VIKTORIA MULLOVA 008:28

Ouwe knar & Jonge hond

Het is dat het zo expliciet in het boekje bij de cd staat anders had ik het niet geloofd. Slechts dertien strijkers, tien blazers plus pauken – dat is alles wat Ton Koopman nodig heeft voor de twee Haydn-symfonieën die net op zijn eigen label bij Challenge zijn verschenen. Dat lijkt weinig, maar het klinkt alsof er een dubbel zo groot kamerorkest aan het werk is. De fameuze riante akoestiek in de Waalse Kerk van Amsterdam is verantwoordelijk voor dit effect. Het klankbeeld van de ‘oude’ instrumenten is precies goed, nooit te zwemmerig.

Door Hans Heg

Op de voorkant van het boekje staat nog iets dat tot vreugde stemt: London Symphonies Vol. 1. Dit kan alleen maar betekenen dat na de symfonieën 97 en 98 ook de tien andere symfonieën die Haydn speciaal voor zijn Londense impresario Johann Peter Salomon schreef worden vastgelegd. Inclusief alle verrassingen zoals paukenroffels, een plotselinge klap in een langzaam deel, valse starts of bedrieglijke slotakkoorden waar de componist zijn Engelse publiek op trakteerde. Muzikale grappen die het nog steeds goed doen.

Hoe geniaal van die ouwe Haydn, die kort tevoren door de opvolger van zijn in 1790 overleden werkgever Nicolaus Esterházy aan de kant was gezet. De aculturele prins Anton doekte de hele muzikale staf op en verhuisde naar Wenen. Haydn kon vertrekken. Al was dat voor hem aanzienlijk minder erg dan voor zijn muzikanten, die niet zo snel elders emplooi konden vinden. Voor de rond zijn zestigste wereldberoemde componist lag dat anders. Hij voelde zich bevrijd van de knellende band die het beroep van Kapellmeister met zich mee had gebracht. In Engeland werd hij met open armen ontvangen. En goed betaald!

Heel toepasselijk dus dat een andere ouwe knar zich over dat late erfgoed van Haydn ontfermt. Ton Koopman is inmiddels de 65 gepasseerd en heeft zich met zijn Amsterdam Baroque Orchestra evenmin uit het veld laten slaan nadat de Raad voor Cultuur een paar jaar geleden adviseerde dat het Rijk de vaste subsidie voor Koopman en zijn club wel kon stoppen. Een schandelijke beslissing met verstrekkende gevolgen. Inmiddels heeft bemiddeling opgeleverd dat hij nu incidenteel een bijdrage per project kan aanvragen. Zonder enige garantie op continuïteit.

De 98ste van Haydn dirigeert Koopman eind augustus ook bij het Concertgebouworkest. Ongetwijfeld in uitgebreidere bezetting dan op zijn cd. Daar vragen de grote zalen in Amsterdam en in het buitenland gewoon om. Wat me echter intrigeert is: wat gaat zijn solist doen op die tournee? Gaat de succesvolle jonge hond Kristian Bezuidenhout het aangekondigde pianoconcert van Mozart spelen op een moderne vleugel? Of wordt het toch een oud instrument of kopie daarvan? Voor zover bekend wordt het inderdaad een Steinway, anders zou het orkest zijn stemming moeten aanpasssen.

Maar Bezuidenhout, die momenteel (en terecht!) zoveel furore maakt dat hij de platenmaatschappijen voor het uitkiezen heeft, is voor geen kleintje vervaard. Na zijn solo-cd met werken van Mozart, die bij Harmonia Mundi uitkwam en overal werd geprezen, duikt hij nu op bij het Engelse label Onyx. Heel verrassend: samen met de meestervioliste Viktoria Mullova. Noch bij Mozart noch bij de uitgave met Beethovens vioolsonates 6 en 9 staat vermeld dat het om het begin van een cyclus gaat. Laten we hopen dat dit wél het geval is.

Mullova en Bezuidenhout hebben elkaar gevonden en vormen zó’n prachtig duo dat het dat legendarische ‘paar’ Grumiaux en Haskil (Philips) bijna doet vergeten in deze Beethovens. Bovendien speelt de in Londen wonende Zuid-Afrikaan op een heerlijke oude vleugel: een subliem klinkende fortepiano van Anton Walter uit 1822, uit de collectie van restaurator Edwin Beunk. Die hiermee ook wat extra internationale erkenning krijgt.

  • cover
Terug naar het overzicht