Terug naar het overzicht
cover
Britten, Benjamin Symfonie voor cello en orkest, Cellosuite nr. 1
€ 21,99 Bestellen
Toevoegen aan winkelmandje Bestellen

Britten, Benjamin

Symfonie voor cello en orkest, Cellosuite nr. 1

0880040405825

Componist Britten, Benjamin
Titel Symfonie voor cello en orkest, Cellosuite nr. 1
Artiest Wispelwey, Pieter \ Symfonieorkest van Vlaanderen \ Kim, Seikyo
Artikel nr. 404058285129
EAN Code 0880040405825
Aantal CD's 1
Label HARMONIA G - O ONYX CLASSICS
Releasedatum 2013-07-15
# Titel & Artiest Tijd
1 1. Satz: Allegro maestoso — Wispelwey, Pieter (Violoncello) / Kim, Seikyo / Flanders Symphony Orchestra 012:55
2 2. Satz: Presto inquieto — Wispelwey, Pieter (Violoncello) / Kim, Seikyo / Flanders Symphony Orchestra 004:04
3 3. Satz: Adagio - Cadenza — Wispelwey, Pieter (Violoncello) / Kim, Seikyo / Flanders Symphony Orchestra 012:09
4 3. Satz: Passacaglia (Andante allegro) — Wispelwey, Pieter (Violoncello) / Kim, Seikyo / Flanders Symphony Orchestra 007:39
5 Nr. 1 Canto primo: Sostenuto e largamente — Wispelwey, Pieter (Violoncello) 002:38
6 1. Satz: Fuga Andante moderato — Wispelwey, Pieter (Violoncello) 004:25
7 2. Satz: Lamento: Lento rubato — Wispelwey, Pieter (Violoncello) 002:53
8 Nr. 1 Canto secondo: Sostenuto — Wispelwey, Pieter (Violoncello) 001:16
9 3. Satz: Serenata: Allegretto (pizzicato) — Wispelwey, Pieter (Violoncello) 002:32
10 4. Satz: Marcia: Alla marcia moderato — Wispelwey, Pieter (Violoncello) 004:04
11 Nr. 1 Canto terzo: Sostenuto — Wispelwey, Pieter (Violoncello) 002:19
12 5. Satz: Bordone: Moderato quasi recitative — Wispelwey, Pieter (Violoncello) 003:02
13 6. Satz: Moto perpetuo e Canto quarto: Presto — Wispelwey, Pieter (Violoncello) 003:30

Sinds dertig jaar speelt hij de cellowerken van Benjamin Britten en deze stukken blijven hem inspireren. Onlangs heeft Pieter Wispelwey de Symfonie voor cello en orkest voor het label Onyx opgenomen. Volgens de musicus een ambitieus stuk, echt een werk om je tanden in te zetten. Ook de Eerste suite voor cello solo van de Engelsman staat op de cd. Voldoende aanleiding om Wispelwey eens te vragen naar zijn ideeën over de muziek van deze meesterlijke componist.

door Frederike Berntsen

Wanneer je Pieter Wispelwey aanspreekt over wat hem fascineert in Brittens klankidioom, zegt hij eerst: ‘Praten over muziek is altijd een geweldige uitdaging. Als je zou vragen waarom ik cello speel, kan ik daar al nauwelijks antwoord op geven. Er zit een soort dierlijk instinct achter.’ Toch vertelt hij even later bevlogen over Brittens muziek. ‘De intensiteit van de Cellosymfonie is enorm. Als je de openingsmaten hoort, dan ben je óf totaal gepakt, óf het laat je koud. Er is geen tussenweg. Het grote dramatische gebaar dat de componist maakt, blijft me intrigeren. Britten heeft een klap van de twintigste eeuw met zijn wereldoorlogen gekregen en heeft dat tot uiting gebracht in zijn War Requiem. Maar ook in dit werk resoneert die invloed mee. Dat noodlottige baspatroon in het eerste deel en de vele schermutselingen tussen solist en orkest, ongelofelijk. Als ik de partituur bekijk en met de twee celloconcerten van Sjostakovitsj of de Sinfonia concertante van Prokofjev vergelijk, dan staat Brittens Cellosymfonie daar stoer naast: sterk, overrompelend, origineel. Een muzikale vuistslag.’

Die vuistslag wordt door Wispelwey nog eens uitgedeeld op zijn Guadagnini uit 1760. Op de derde cd die hij heeft opgenomen voor Onyx – eerder legde hij werken van Walton en Schubert vast op dit label – klinkt een liveopname met het Symfonieorkest van Vlaanderen onder leiding van de jonge Japanner Seikyo Kim. ‘Ik heb vaak met deze musici gespeeld. Ze zijn zeer ambitieus en gemotiveerd, dat geeft een verrassend resultaat. Met de dirigent heb ik uitgebreid van gedachten gewisseld over honderden details die de basis hebben gelegd voor vele interpretatiekeuzes.’

Britten heeft zijn cellocomposities geschreven voor de legendarische Mstislav Rostropovitsj. De beide heren onderhielden een hechte vriendschap. ‘Een groot deel van het twintigste-eeuwse cellorepertoire zou er zonder Rostropovitsj nooit zijn geweest. Britten was zeer geïnspireerd door de man en zijn spel. De persoonlijkheid van deze Rus is onherroepelijk verbonden aan de stukken die aan hem opgedragen zijn. Maar toch is het interessant om als musicus je eigen weg te zoeken, de partituren heel precies uit te pluizen en de geestigheden en drama’s achter de noten te ontdekken.’

Wispelweys affiniteit met de cellostukken van Britten blijkt ook uit het feit dat hij met enige regelmaat diens suites vastlegt. Voor de derde keer heeft hij nu de Eerste opgenomen. ‘In deze werken groeit en bloeit het universum van cellogeluiden. De grenzeloosheid van de betekenissen en kleuren werkt bevrijdend en inspirerend.’ Zou de melodievorming te maken hebben met de stem van de tenor Peter Pears, Brittens levensgezel voor wie hij veel heeft gecomponeerd? ‘In al zijn cellomuziek, maar vooral in de solosuites, klinkt voortdurend een soort naturel cantabile, met zingbare lijnen en motieven. Dan ontkom je er niet aan dat je in je achterhoofd de stem van Pears hoort.’

Hoewel het niet eenvoudig is om over muziek te praten, heeft Pieter Wispelwey toch aardig wat gezegd over de noten. ‘Misschien, maar zoals de Symfonie voor cello en orkest begint, daar kan geen woord tegenop!’

  • cover
Terug naar het overzicht