Terug naar het overzicht
cover
Sibelius Sibelius Complete Symfonieen
€ 27,99 € 39,99 Niet-leden € 32,99 Bestellen
Toevoegen aan winkelmandje Bestellen

Sibelius

Sibelius Complete Symfonieen

0028948522569

Componist Sibelius
Titel Sibelius Complete Symfonieen
Artiest Oslo Philharmonic
Dirigent Klaus Mäkelä
Artikel nr. 002894852256
EAN Code 0028948522569
Aantal CD's 4
Label Decca
Releasedatum 2022-03-25
# Titel & Artiest Tijd
1 I. Andante, ma non troppo - Allegro energico (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 011:50
2 II. Andante ma non troppo lento (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 009:46
3 III. Scherzo. Allegro (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 005:18
4 IV. Finale. Quasi una fantasia (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 013:00
5 1. Allegretto - Poco allegro - Tranquillo, ma poco a poco ravvivando il tempo al allegro (Original V — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 010:12
6 2. Tempo Andante, ma rubato (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 014:59
7 3. Vivacissimo - attacca (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 006:22
8 4. Finale Allegro moderato (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 014:30
1 I. Allegro moderato (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 010:15
2 II. Andantino con moto, quasi allegretto (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 010:42
3 III. Moderato - Allegro ma non tanto (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 009:06
4 I. Tempo molto moderato, quasi adagio (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 011:20
5 II. Allegro molto vivace (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 004:55
6 III. Il tempo largo (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 011:40
7 IV. Allegro (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 009:57
1 I. Tempo molto moderato - Largamente - Allegro moderato (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 014:22
2 II. Andante mosso, quasi allegretto (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 009:42
3 III. Allegro molto (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 009:57
4 I. Allegro molto moderato (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 009:26
5 II. Allegretto moderato (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 006:52
6 III. Poco vivace (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 003:51
7 IV. Allegro molto (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 011:14
1 Adagio - (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 009:51
2 Vivacissimo - Adagio - (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 002:52
3 Allegro molto moderato - Poco a poco meno moderato - (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 004:43
4 Vivace - Presto - Adagio - Largamente molto - Affettuoso (Original Version) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 005:18
5 Tapiola, Op. 112 — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 019:23
6 I. HUL 1325 (Compl. Virtanen) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 001:41
7 II. HUL 1326/9 (Compl. Virtanen) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 000:17
8 III. Allegro moderato, HUL 1327/2 (Compl. Virtanen) — Oslo Philharmonic Orchestra, Klaus Mäkelä 001:43

Een historische Sibelius
De Finse dirigent Klaus Mäkelä is pas 26 jaar maar mag zich sinds dit seizoen artistiek partner van het Concertgebouworkest noemen. In 2027 wordt hij officieel chef-dirigent, een functie die hij reeds vervult bij het Oslo Philharmonic. Ook dit orkest loopt met hem weg en heeft de oorspronkelijke verbintenis van drie seizoenen al ruim verlengd. Logisch. Mäkelä is een van de zeldzame dirigenten met een exclusief contract bij Decca. Ondanks zijn jonge leeftijd debuteert hij gewoon met een box met alle symfonieën van zijn landgenoot Jean Sibelius. Hoewel uniek, is het begrijpelijk: de recensenten denderden na live-uitvoeringen over elkaar heen in het vinden van de juiste superlatieven. Rode draad: Mäkelä begrijpt Sibelius als geen ander. Inderdaad klonken de nog immer onderschatte symfonieën van de Finse grootheid nog nooit zo vanzelfsprekend, zo vertrouwd. Dus zorg dat u, ook als u niets met Sibelius hebt, deze box snel in huis haalt. De opnamen hebben alles in zich om even legendarisch als historisch te worden.

(Klassieke Zaken 4-2022)

PROFIEL

Een geboren dirigent
Het kwam toch nog als een verrassing: Klaus Mäkelä wordt op den duur de nieuwe chef-dirigent van het Concertgebouworkest. Het zoveelste dirigeertalent uit Finland verovert in stormachtig tempo de belangrijkste concertzalen van Europa. Decca stond vooraan in de rij om een exclusief contract te sluiten met de 26-jarige chef.

Bernard Haitink was al een eindje in de dertig toen hij in 1961 aan het hoofd van het Concertgebouworkest kwam te staan. Velen, ook orkestleden, vroegen zich destijds bezorgd af: is hij niet te jong voor zo’n gewichtige positie? Voor de zekerheid moest hij voorlopig de baan delen met de oude rot Eugen Jochum.

Maar neem nu Klaus Mäkelä. In 2018 maakte hij zijn debuut bij de Filharmonie van Oslo. Het orkest was er als de kippen bij om hem als chef te strikken. Hetzelfde verhaal bij het roemruchte Orchestre de Paris, waar hij een paar maanden later voor het eerst zijn opwachting maakte. Zo stond hij reeds als 24-jarige aan het hoofd van de belangrijkste orkesten van Noorwegen en Frankrijk.

In datzelfde jaar 2020 debuteerde hij bij het Concertgebouworkest. Na de affaire met Daniele Gatti (die zich schuldig zou hebben gemaakt aan grensoverschrijdend gedrag) was het al veel te lang op zoek naar een nieuwe leider. Ook Amsterdam viel voor Mäkelä. Hier zal hij de eerste vijf jaar als ‘artistiek partner’ werkzaam zijn zodat hij in die tijd zijn contracten in Oslo en Parijs kan uitdienen. Dit seizoen werkt hij vijf weken met het Concertgebouworkest en daarna steeds meer totdat hij in 2027 officieel de functie zal aanvaarden.

Klaus Mäkelä is bijna letterlijk een geboren dirigent. Hij is afkomstig uit een muzikale familie: vader cellist, moeder pianist. Aanvankelijk zou hij net als zijn vader cellist worden, maar als zevenjarige zong hij met het kinderkoor van de Finse Nationale Opera in Bizets Carmen onder leiding van Hannu Lintu. Het was als een donderslag bij heldere hemel. Hoe was het mogelijk dat één man een heel orkest als het ware kon optillen en laten vliegen? Hij ging thuis naar opnamen luisteren, probeerde de maat mee te slaan. En wist één ding zeker: hij moest en zou dirigent worden. Reeds op zijn twaalfde kwam hij onder de hoede van Jorma Panula, de nu 92-jarige pedagoog, die al een hele lading Finse topdirigenten had opgeleid, van Salonen tot Saraste.

Daarna is het snel gegaan. Mäkelä is net 21 als hij het Zweeds Radio Symfonieorkest mag leiden en wordt er prompt benoemd tot eerste gastdirigent. Vervolgens staan Oslo en Parijs in de rij. En nu het Concertgebouworkest. Alleen al dit seizoen dirigeert hij ook de orkesten van New York, Cleveland, Chicago, München, de Berliner Philharmoniker, de London Philharmonic en het Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks.

Waarom is hij zo geliefd bij de internationale top? Musici vertellen unaniem dat het een waar genoegen is om met hem te werken, ook al vraagt hij van hen het uiterste. Hij weet het beste in hen naar boven te halen. Zelf denkt Klaus Mäkelä nog steeds aan de wijze les van zijn leraar Jorma Panula, een man van weinig woorden. Die drukte hem op het hart: ‘Helpen, niet storen.’ Je moet als dirigent niet in de weg staan, de orkestleden niet hinderen, maar als musicus onder de musici met hen meebewegen en hen sturen waar ze er behoefte aan hebben.

In zijn repertoire is Mäkelä van alle markten thuis. Toen hij onlangs de Zesde van Mahler in het Amsterdamse Concertgebouw dirigeerde, oogstte hij staande ovaties van het publiek en enthousiast zwiepende strijkstokken van het orkest. Mahler en Bruckner lijken bij hem in de beste handen. Maar zijn hart gaat ook vuriger kloppen bij Mozart, Beethoven, Schumann en de andere klassieken. Hij is allerminst vies van eigentijdse muziek en hoopt over niet al te lange tijd zelfs voor te gaan in Bachs Matthäus-Passion.

Maar Sibelius neemt toch wel een bijzondere plaats in. Hij zegt: ‘Als je in Finland opgroeit, is zijn muziek overal om je heen. Sibelius is van mij, hij is in mij. Ik voel me bij hem thuis.’ Van deze vertrouwdheid getuigt het pas verschenen album met alle zeven symfonieën. Toen Mäkelä net begon als chef-dirigent in Oslo, kwam Noorwegen vanwege de pandemie in een strenge lockdown terecht. Van de nood werd een deugd gemaakt. Zo konden ze relatief ongestoord en geconcentreerd werken aan de cyclus. Dit album is zijn eerste voor Decca, waarmee hij pas als derde dirigent sinds Solti en Chailly een exclusief contract heeft gesloten. Het is duidelijk: Klaus Mäkelä schrijft geschiedenis.

Klausmakela.com

Eddie Vetter (Klassieke Zaken 4-2022)



COLUMN

Klaus Mäkelä (26) nu al een wereldster
Wordt hij het nu wel of niet? Hoe lang laat het jawoord nog op zich wachten? De geruchtenmachine draait al maanden op volle toeren: hij gaat het worden! Mäkelä de nieuwe chef! Maar tot op heden – half mei – houdt het Concertgebouworkest de lippen stijf op elkaar. Een officiële benoeming wordt later bekend gemaakt, heet het. Er zal toch niet iets aan de hand zijn...?

De reputatie van Klaus Mäkelä is inmiddels torenhoog. Alle grote orkesten zitten achter hem aan. Zelfs het Concertgebouworkest moet aansluiten in de rij. Hoe succesvol de incidentele samenwerking met de jonge Fin ook is verlopen, sinds september 2020. Maar de concurrentie is enorm. En zijn positie is sterk. Hij is Vasily Petrenko opgevolgd als chef-dirigent van de Oslo Philharmonic. Sinds kort is hij daarnaast ook ‘muzikaal directeur’ van het Orchestre de Paris.

Overal waar hij komt valt men voor hem. Wat een talent, wat een techniek en wat een muzikant. Ook in Chicago waren ze verkocht toen hij daar onlangs zijn debuut maakte. En als klap op de vuurpijl kwam Decca met het nieuws dat ze een exclusief contract met Mäkelä hebben afgesloten. Na Solti en Chailly is hij de derde dirigent die deze eer te beurt valt. Het recente album met de Sibeliussymfonieën onderstreept hoe juist dat besluit is geweest. Weltklasse!

Wat begin 2021 in Oslo begon als een coronaproject is uitgegroeid tot een uitgave die overal de aandacht trekt. Het doet denken aan wat Mariss Jansons daar in de jaren zeventig voor elkaar kreeg met zijn toen spraakmakende Tsjaikovski-serie. Dankzij en met ‘Oslo’ gaf ook Jansons zijn internationale visitekaartje af. Voordat hij in München en Amsterdam vaste grond onder de voeten kreeg en zijn carrière een grote vlucht zou nemen.

Mäkelä is de zoveelste Fin die in ‘eigen huis’ is klaargestoomd voor het grote werk. De rij is imposant. En dat hebben we vooral te danken aan één man: Jorma Panula. Een gerenommeerde pedagoog (hij is inmiddels 91), die zijn leerlingen niet alleen de technische kneepjes van het vak bijbrengt. Hij leert ze ook dat het om veel meer gaat. Waarvan muzikaal intellect uiteraard als vanzelfsprekend onderdeel wordt gezien.

Hoe benader je een orkest, hoe repeteer je met ze en hoe overtuigend is je visie op een componist of een bepaald stuk? Heb je wel voldoende repertoirekennis paraat? Daar draait het om. Mäkelä citeert zijn leermeester graag: “Je moet een orkest bij de hand nemen, je moet ze helpen en vooral niet in de weg zitten.” Hij heeft de wijze lessen van Panula goed ter harte genomen. Hij kent de uitvoeringstraditie rond Sibelius op zijn duimpje. Alle historische opnamen heeft hij in zijn kop.

Te beginnen bij Robert Kajanus en zelfs Herbert von Karajan (“die wist precies waarom het gaat bij Sibelius”, aldus Mäkelä). Zijn eigen voorkeur? Leif Segerstam. Geen speld tussen te krijgen, al zullen er kenners en liefhebbers zijn die andere keuzes maken. Colin Davis, Paavo Berglund of Osmo Vänskä. Niettemin: de nieuwe set van Mäkelä kan die concurrentie met gemak aan. Zijn doordachte, gedetailleerde en ongelofelijk spannende interpretaties dwingen je gewoon tot luisteren.

Bovendien: de Oslo Philharmonic bewijst weer eens zijn klasse. En last but not least: de Decca-opnamen zijn subliem. Dit rijkgeschakeerde Sibeliusalbum (4 cd’s) gaat, volgens mij, een van de grote winnaars van 2022 worden. Het statement van Mäkelä én Decca is duidelijk. Rest de vraag: is het Concertgebouworkest ook bereid en in staat om ook zo’n ferm standpunt in te nemen? Wordt Klaus Mäkelä inderdaad de achtste chef? Dat zou een ongelofelijke stunt zijn.

Curieus is overigens wel dat zijn naam ontbreekt in de verrassend grote, tiende editie van de door het Royal Concertgebouw Orchestra zelfgeproduceerde Horizon-serie. Met louter liveopnamen. Aflevering 10 bestrijkt de periode mei 2017 tot juni 2021. Deze box van 3 cd’s biedt een riante blik op talrijke nieuwe composities uit binnen- en buitenland. Groots en minimaal, rijp en groen pal naast elkaar. Een wisselvallig panorama dat begint met Glanert en Padding en eindigt bij Wigglesworth en Dirksen. Te veel om hier op in te gaan. Maar één ding wordt wel duidelijk: het Concertgebouworkest heeft in die moeilijke tijd niet stilgezeten. En ook dat is een statement.

Maar vreemd blijft het dat Mäkelä ontbreekt en zijn landgenoot Rouvali wel op de lijst staat. Ik hoop dat het te maken heeft met Mäkelä’s exclusieve Decca-contract. Want hij heeft in Amsterdam ook werk van Unsuk Chin, Lopez en Messiaen op de lessenaar gehad. Mäkelä is veelzijdig. Kijk maar eens (op YouTube) naar dat grandioze concert dat het Concertgebouworkest vorig jaar met hem in Hamburg gaf. Met zowel de Zesde van Sjostakovitsj als die van Tsjaikovski. En Klaus Mäkelä gewoon als ‘invaller’, doordat een tournee naar het Verre Oosten (met een andere dirigent) vanwege de pandemie niet door kon gaan. Het is een verbijsterend concert.

Hans Heg (Klassieke Zaken 2/3-2022)

  • 0028948522569 0012 1200px 001
  • cover
Terug naar het overzicht