Terug naar het overzicht
cover
Gershwin, George Rhapsody in blue, piano concerto in F, Catfish row, Rialto Ripples
€ 17,99 Bestellen
Toevoegen aan winkelmandje Bestellen

Gershwin, George

Rhapsody in blue, piano concerto in F, Catfish row, Rialto Ripples

0028947827399

Componist Gershwin, George
Titel Rhapsody in blue, piano concerto in F, Catfish row, Rialto Ripples
Artiest Bollani, Stefano \ Gewandhausorchester Leipzig
Dirigent Chially, Riccardo
Artikel nr. 478273900289
EAN Code 0028947827399
Aantal CD's 1
Label DECCA
Releasedatum 2011-01-28
# Titel & Artiest Tijd
1 Rhapsody in blue (Jazz Band Version) — Bollani, Stefano / Gewandhausorchester / Chailly, Riccardo 016:12
2 Catfish Row Symphonic Suite - 1. Catfish Row — Bollani, Stefano / Gewandhausorchester / Chailly, Riccardo 006:18
3 Catfish Row Symphonic Suite - 2. Porgy sings — Bollani, Stefano / Gewandhausorchester / Chailly, Riccardo 004:38
4 Catfish Row Symphonic Suite - 3. Fugue — Bollani, Stefano / Gewandhausorchester / Chailly, Riccardo 001:52
5 Catfish Row Symphonic Suite - 4. Hurricane — Bollani, Stefano / Gewandhausorchester / Chailly, Riccardo 003:39
6 Catfish Row Symphonic Suite - 5. Good mornin' Sistuh! — Bollani, Stefano / Gewandhausorchester / Chailly, Riccardo 007:18
7 Concerto in F - 1. Allegro — Bollani, Stefano / Gewandhausorchester / Chailly, Riccardo 012:17
8 Concerto in F - 2. Adagio - Andante con moto — Bollani, Stefano / Gewandhausorchester / Chailly, Riccardo 010:16
9 Concerto in F - 3. Allegro agitato — Bollani, Stefano / Gewandhausorchester / Chailly, Riccardo 006:29
10 Rialto Ripples — Bollani, Stefano / Gewandhausorchester / Chailly, Riccardo 004:36

Grootste dodenmis en Rialto Ripples

Sir Colin Davis is op 14 april niet wat je noemt in het harnas gestorven. Maar het scheelde niet veel. Met vallen en opstaan – soms letterlijk – dirigeerde hij door totdat het écht niet meer ging. Zelfs op zijn 85ste had hij nog allerlei engagementen in zijn agenda staan. De laatste concerten dit seizoen van het London Symphony Orchestra in The Barbican in juni. En op 20 augustus ook nog een optreden met ‘zijn’ LSO in het kader van de Proms in de Royal Albert Hall. Dat worden nu herdenkingsconcerten.

Dit onwankelbare arbeidsethos doet me denken aan een zijn voorgangers in Londen. Pierre Monteux, de Frans-Amerikaanse dirigent die in 1913 de wereldpremière van Stravinsky’s Sacre leidde, sloot in 1961 nog een contract af met het LSO als Principal Conductor. Naar men zei een overeenkomst voor het leven. Nee, tot zijn honderdste, werd overal gegrapt. Monteux was op dat moment de 85 al gepasseerd en heeft het uiteindelijk nog bijna drie jaar volgehouden. Waar we verschillende mooie opnamen aan te danken hebben. Onder andere met werken van Debussy en Ravel.

Colin Davis leek hetzelfde pad te willen bewandelen. De ‘LSO family’, een orkest dat zelfbestuur hoog in het vaandel heeft, gaf ook hem ruim baan. Vorig jaar leidde hij – deels zittend, en vermoeid ogend – nog een imposante uitvoering van Berlioz’ Grande Messe des morts in St Paul’s Cathedral. Een megalomane, quadrafonische dodenmis: naast twee omvangrijke koren op het podium ook nog eens vier groepen bazuinen elders in de kerk. In dubbele zin een passend afscheid van de dirigent die Hector Berlioz vijftig jaar lang als geen ander heeft verdedigd. Zonder de Engelse Sir zou de Franse nieuwlichter nooit zo populair zijn geworden.

De langverwachte terugkeer van Riccardo Chailly bij het Concertgebouworkest viel min of meer samen met het persbericht dat het Londense orkest half april de wereld instuurde. Chailly’s tweede repetitie, op maandagochtend 15 april, werd begonnen met een minuut stilte. Davis was in Amsterdam immers lange tijd een graag geziene gast. Bovendien maakte hij hier tientallen opnamen voor Philips met Berlioz, Dvorák, Haydn en Stravinsky. In 2009 keerde hij voor het laatst terug bij het KCO voor de Nederlandse première van de St John Passion van James MacMillan.

Een experiment dat overigens lang niet door iedereen op prijs werd gesteld. Geen Bach op Palmzondag? Heiligschennis! Blijven vernieuwen, dat was echter het devies van Davis. Iets wat ook bij Chailly duidelijk voorop staat. Negen jaar na zijn vertrek als chef-dirigent van het Concertgebouworkest wilde hij uitsluitend terugkeren met werken die hij nog nooit eerder in het Concertgebouw had uitgevoerd. Een recent koorwerk van Hans Werner Henze plus de tweede (!) uitvoering sinds 1899 van de Tweede symfonie (Lobgesang) van Mendelssohn. Daarna volgden nog een paar concerten met veel Gershwin onder de noemer Jazz It Up.

Een kolfje naar de hand van Chailly die zijn carrière ooit begon als drummer. Samen met de Italiaanse jazzpianist en improvisator Stefano Bollani herhaalde hij in Amsterdam nog eens het Gershwinfestijn dat in 2010 voor de nodige opwinding zorgde in Leipzig. En dat Decca een jaar later ook op cd heeft gezet. Van Chailly konden we zoiets verwachten. Zeker na het grote succes met de Jazzsuites van Sjostakovitsj, een jaar of vijftien geleden. Want, stelt Chailly, Gershwin is ‘a true genius’. Hij verdient net zoveel inzet, aandacht en precisie als Ravel en Stravinsky.

Maar die heerlijke Bollani, die heeft mijn hart gestolen. Wat een muzikant en wat een hartverwarmende persoonlijkheid. Hij wekt de indruk dat hij de hele wereld wel zou willen omarmen – met zijn muziek! En dat komt ook op de Gershwinbestseller van Decca goed uit de verf. Vooral in die verrukkelijke toegift: Rialto Ripples.

Hans Heg (3-2013)

  • cover
  • cover
Terug naar het overzicht