Terug naar het overzicht
cover
Ravel / Gershwin Pianoconcerten - Gershwin & Ravel
€ 22,99 Bestellen
Toevoegen aan winkelmandje Bestellen

Ravel / Gershwin

Pianoconcerten - Gershwin & Ravel

0827949062063

Componist Ravel / Gershwin
Titel Pianoconcerten - Gershwin & Ravel
Artiest Kozhukhin, Denis
Artikel nr. 5186620PTC
EAN Code 0827949062063
Aantal CD's 1
Label PENTATONE
Releasedatum 2018-04-01
# Titel & Artiest Tijd
1 1. Allegramente — DENIS KOZHUKHIN - ORCHESTRE DE LA SUISSE ROMANDE - 008:40
2 2. Adagio assai — DENIS KOZHUKHIN - ORCHESTRE DE LA SUISSE ROMANDE - 009:22
3 3. Presto — DENIS KOZHUKHIN - ORCHESTRE DE LA SUISSE ROMANDE - 004:04
4 1. Allegro — DENIS KOZHUKHIN - ORCHESTRE DE LA SUISSE ROMANDE - 013:56
5 2. Adagio - Andante con moto — DENIS KOZHUKHIN - ORCHESTRE DE LA SUISSE ROMANDE - 012:35
6 3. Allegro agitato — DENIS KOZHUKHIN - ORCHESTRE DE LA SUISSE ROMANDE - 007:04
7 Konzert für Klavier und Orchester D-Dur (für die linke Hand) — DENIS KOZHUKHIN - ORCHESTRE DE LA SUISSE ROMANDE - 019:25

GESIGNALEERD

Op zijn nieuwe cd verenigt Denis Kozhukhin pianoconcerten uit verschillende werelden: Ravel en Gershwin, de aristocraat en de man van de straat, de Oude en de Nieuwe Wereld. Hij ziet hen als tegenpolen, krachten die elkaar zowel aantrekken als afstoten.

In de roaring twenties lagen New York en Parijs minder ver van elkaar dan je zou denken. Maurice Ravel stak in 1928 voor het eerst de oceaan over. Vier maanden lang reisde hij kriskras door de Verenigde Staten om er eigen werk uit te voeren. Daar raakte hij in de ban van Amerikaanse populaire muziek, van ragtime en jazz. Hij was bij de première van Gershwins musical  Funny Face op Broadway en vond de  muziek betoverend. Toen hij zijn 53ste verjaardag vierde, was Gershwin een van de gasten. Op het feest improviseerde deze voor de vuist weg op thema’s uit zijn Rhapsody in Blue. Daarna verkeerden de twee vaak in elkaars gezelschap om te genieten van jazz in de Savoy Ballroom of de Cotton Club, waar Duke Ellington optrad met zijn orkest.

George Gershwin was als componist autodidact. Hij was beroemd en rijk geworden met musicals en de Rhapsody in Blue, maar keek op tegen zijn collega uit Europa en vroeg zelfs of deze hem compositieles wilde geven. Ravel wees het verzoek af uit angst dat de Amerikaan daardoor zijn originaliteit en spontaniteit zou kwijtraken. ‘Waarom een tweederangs Ravel worden als je een eersterangs Gershwin kunt zijn?’ zei hij, maar hij schreef wel een aanbevelingsbrief aan Nadia Boulanger, de vermaarde pedagoge die in Parijs zoveel Amerikaanse componisten onder haar hoede had. Anders dan de Rhapsody in Blue is het Pianoconcert in F een poging van Gershwin om een plaatsje te verwerven in de klassieke canon en de jazzy elementen een symfonische allure te geven. Bij Ravel klinken zijn Amerikaanse avonturen door in de muziek. In het Pianoconcert in G vormt jazz een van de vele ingrediënten. In het Pianoconcert voor de linkerhand, een opdracht van Paul Wittgenstein, die in de Eerste Wereldoorlog zijn rechterarm had verloren, zijn jazzeffecten nog prominenter.

Denis Kozhukhin signaleert ondanks de verschillen tussen de twee ook overeenkomsten. ‘Zij hebben allebei in deze pianoconcerten hun horizon verruimd en bij beiden klinkt de muziek als een pure improvisatie terwijl niets erin aan het toeval is overgelaten. Gershwin was op dat moment bezig afstand te nemen van de jazz met alle vrijheid die daarbij hoorde, en Ravel had sterke klassieke wortels. Geen wonder dat Gershwin hem als mentor wilde en dat Ravel op zijn beurt die unieke gave om jazz en klassieke stijlen met elkaar te combineren niet wilde bederven. Ikzelf zie deze twee titanen van de muziek als tegenpolen die elkaar tegelijkertijd aantrekken en afstoten.’

Eddie Vetter (3-2018)

INTERVIEW

Vladimir Ashkenazy in Muziekgebouw Eindhoven
Muziekgebouw Eindhoven verwelkomt Vladimir Ashkenazy. Hij leidt het Orquestra de Cadaqués in Schubert en in Mozart, met als solist Denis Kozhukhin. Ashkenazy’s taak? “Het orkest over te brengen wat voor mij de bijzondere kwaliteit is van wat ik dirigeer.”

Hij was gewoon niet te bereiken. Moeilijk te vinden zelfs. Goed, het was vakantie, hij mocht zelfs door zijn impresariaat niet worden gebeld. Maar ook daarna: Vladimir Ashkenazy heeft geen e-mail (hoe moeten mijn schriftelijke vragen hem bereiken?) en de telefoonlijn – beroerd.

Mijn gesprek met de pianist-dirigent, die gezien het voorkiesnummer waarschijnlijk ergens aan de andere kant van de oceaan zit, is praktisch eenrichtingverkeer. “Herhaal alstublieft uw vraag. Louder!” is zijn refrein. Hij hoort mij amper. Spannende bedoening, maar goed, wat is er nu belangrijker: mijn vragen of zijn antwoorden?

“Hello! The BBC? O, Eindhoven! Ik heb hier uw vragen voor me liggen.” Hij heeft ze gekregen. Hoe weet ik niet. Hij steekt meteen van wal: “U vraagt: wat is het beste advies dat u ooit kreeg? Well, this is impossible to answer.” Maar hij doet het toch. Rustige stem, accent: “In Rusland, waar ik ben opgegroeid en studeerde, schonken mijn leraren mij heel veel aandacht. Ze waren behulpzaam. Zeiden: ‘Wees dankbaar. De natuur heeft jou talent geschonken. Geef wat de natuur jou gaf door aan de mensen. Dat is het beste wat je met je leven kunt doen.’” Wat hij denkt van het huidige klassiekemuziekklimaat? “Well, this is again impossible to answer. Want ik volg het niet in detail. Maar ik denk: de klassieke muziek zal niet sterven. Daarvoor biedt ze mensen te veel geestelijke waarden, schoonheid, inhoud. We zullen nooit zonder die waarden kunnen leven.”

En wat de belangrijkste taak is van de dirigent? Grinnikende lach: “My task? Het orkest over te brengen wat voor mij de bijzondere kwaliteit is van wat ik dirigeer. Met zo weinig mogelijk woorden; iets wat voor een andere dirigent misschien weer anders ligt. Ik hoop – ik hoop dat ze me begrijpen.” Kan een dirigent ook fouten maken? Hij lacht weer: “Difficult to answer. Wat kan gebeuren, is dat je een fout maakt juist door iets te zeggen. Je kunt iets verkeerds zeggen. Ik zeg dan onmiddellijk: ‘I’m terribly sorry – let’s do it again.’ En het is een fout jezelf te belangrijk te vinden. Het is fout te denken dat je vele treden hoger staat dan de musici met wie je werkt.”

Ik wil weten wie zijn lievelingscomponisten zijn. “O, altijd die vragen naar favorieten! All the great are my favourites! Hoe kun je kiezen? En waarom? Dat is een genie, en dat, en dat… Het is zo fantastisch dat ze er allemáál zijn. Dat ze allemaal, van Bach tot Sjostakovitsj, hun getuigenis hebben afgelegd van hun geweldige persoonlijkheid, dat ze met hun gave iets hebben gedaan voor ons. Dat we hun manier kennen van naar het leven kijken. Op hun niveau. Ik ben dankbaar dat al die grote mensen er zijn geweest. Of er zijn. En dan zijn mijn voorkeuren niet belangrijk. Ik ben niemand. Alleen een goede vertolker van hun wereld. Ik probeer me met hen te identificeren, te versmelten, om hen over het voetlicht te brengen. En mijn vraag is: hoe doe ik dat zo goed mogelijk?” Schuberts Vijfde symfonie, die u in Eindhoven doet? “Ik praat niet graag over muziek. Wil geen commentaar geven, woorden betekenen weinig. Nothing. Detrimental…” U nam onlangs nog Bachs Franse suites op. Uw wens? “Nee. Want ik heb nooit wensen geuit bij platenmaatschappijen. Ik zet nooit druk op ze. Nooit. Nooit. Belangrijk is wat die maatschappij belangrijk vindt. Zij kennen de situatie waarbinnen zo’n cd verschijnt. Een cd is maar een heel klein onderdeel van wat er in de wereld gebeurt, en zij kennen het publiek.

Waarom ik twéé Rachmaninov-cycli heb gemaakt? In de jaren ’80 zei Bernard Haitink eens tegen me: ‘Ik heb nog zo weinig Rachmaninov gedaan. En uw cyclus is alweer lang geleden. Zullen we een nieuwe maken?’ – Dit is ook alweer lang geleden. Ik ben heel blij dat ik het heb gedaan. Hij ook; we zijn vrienden. Hij is een heel goed mens. Altijd bescheiden.” En een tweede Prokofjev-reeks? “O!… Too late now… Ik ben 81.” U zegt niet: dit of dat werk is onderschat, het moet worden opgenomen? “Daar zeg ik niets over. De heel goede muziek wordt gespeeld. En een heleboel vreselijke muziek wordt ook gespeeld…”

Tenslotte: waar ís hij nou? “Op Santa Lucia. Een eiland. Kent u het? Het ligt in de Caribische Zee. De mensen zijn hier heel aardig. Ik heb hier een huis en kom hier al twintig jaar, vooral ’s winters. Europa – te koud in de winter! O, het is hier heel mooi. Ik heb een paar vleugels staan. Nu we zo praten kijk ik uit op zee. Tussen twee bergen door, heel beroemde bergen, de Pitons. Spitse suikerbroodvorm. Ik zie één Piton links, één rechts… Ertussen: zee.”

Askenazy praat nu heel los, gemakkelijk, ja, babbelt haast. “Lees hier ook veel. A Gentleman in Moscow van – ik spel het voor u: A-mor To-wells, dubbel l. Maar meestal lees ik eigenlijk non-fictie en geschiedenisboeken… Well, bye! The best to you. Sorry voor de slechte lijn… I hope you will write a good piece! Bye!”

Stephen Westra (5-2018)

  • cover
  • cover
Terug naar het overzicht