Terug naar het overzicht
cover
Beethoven, Ludwig van Piano Concerto no. 5, Choral Fantasia
€ 23,99 Bestellen
Toevoegen aan winkelmandje Bestellen

Beethoven, Ludwig van

Piano Concerto no. 5, Choral Fantasia

7318599917931

Componist Beethoven, Ludwig van
Titel Piano Concerto no. 5, Choral Fantasia
Artiest Brautigam, Ronald \ Norrköping Symphony Orchestra \ Eric Ericson Chamber Choir \ Parrott, Andrew
Artikel nr. 0001793BIS
EAN Code 7318599917931
Aantal CD's 1
Label BIS
Releasedatum 2017-06-01
# Titel & Artiest Tijd
1 Piano Concerto No. 5 in E flat major, Op. 73, 'Emperor': I. Allegro — Ronald Brautigam, piano; Norrköping Symphony Orchestra/ Andrew Parrott; Eric Ericson Chamber Choir 018:24
2 Piano Concerto No. 5 in E flat major, Op. 73, 'Emperor': II. Adagio un poco mosso — Ronald Brautigam, piano; Norrköping Symphony Orchestra/ Andrew Parrott; Eric Ericson Chamber Choir 006:19
3 Piano Concerto No. 5 in E flat major, Op. 73, 'Emperor': III. Rondo: Allegro — Ronald Brautigam, piano; Norrköping Symphony Orchestra/ Andrew Parrott; Eric Ericson Chamber Choir 009:57
4 Fantasia, Op. 80, 'Choral Fantasy' — Ronald Brautigam, piano; Norrköping Symphony Orchestra/ Andrew Parrott; Eric Ericson Chamber Choir 017:58

Ronald Brautigam: ‘Als de luisteraar bij de “Hammerklaviersonate” lekker achterover geleund in zijn stoel kan hangen, is er iets mis’

Ronald Brautigam is in de ban van Beethoven – en daarmee is geen woord te veel gezegd. De pianist geniet zichtbaar van de muziek van de Weense meester, niet alleen op het podium, maar ook als hij erover praat. Voor het label BIS heeft Brautigam de pianoconcerten vastgelegd – het Vijfde is onlangs verschenen. Ook neemt hij het oeuvre voor piano solo op. De monumentale sonatecyclus wordt gevolgd door een toetje: een cd met een aantal vroege werken, waaronder de ‘Kurfürstensonates’, geschreven door een dertienjarige componist. 

Door Frederike Berntsen

‘Op goede muziek raak je nooit uitgekeken’, zegt Brautigam met een kop thee in de hand thuis aan het Amsterdamse Vondelpark. ‘De uitdaging blijft. Bij sommige stukken van Beethoven heb ik het gevoel dat ik er nóg meer uit zou kunnen halen. Als ik er tijd overheen laat gaan, ontdek ik altijd iets nieuws, bijvoorbeeld dat het helemaal niet over die tachtig heftige maten gaat, maar dat juist die paar lieflijke noten verderop er veel meer toe doen. Ik blijf stoeien, heerlijk!’

Ronald Brautigam, boegbeeld van de Nederlandse pianistiek, speelt de solowerken op verschillende fortepiano’s, terwijl hij de concerten uitvoert op een moderne vleugel. ‘Ik ben streng in de leer als het aankomt op interpretatie en uitvoeringspraktijk, net zo streng op een fortepiano als op een moderne vleugel. Bij het werk voor piano solo luistert de keuze nauw, omdat de linkerhand veel meer dan bij de pianoconcerten een begeleidende functie heeft. De balans kan snel vertroebelen. Een vroege Beethoven werkt op een fortepiano beter dan op een modern instrument. In de ‘Kurfürstensonates’, waarin vele manieren van articuleren voorgeschreven staan, hoor je een enorme fysieke onrust. Ik speel de stukken op een kopie van een Stein uit 1788. Dit instrument heeft een pure, scherpe klank, het beste middel om op de millimeter nauwkeurig te kunnen articuleren.’

‘Een instrument is belangrijk, maar niet zaligmakend’
‘Je moet ook praktisch zijn. In een grote zaal met een fortepiano tussen de orkestleden gaan zitten kan, maar dan hoort het publiek op de achterste rijen nauwelijks iets. Een instrument is belangrijk, maar niet alleenzaligmakend. De interpretatie zit veel meer in mijn hoofd dan in de piano.’ Op de uitgaven met de pianoconcerten wordt Brautigam begeleid door het Symfonieorkest van Norrköping. ‘De musici gebruiken bewust weinig vibrato en de dirigent Andrew Parrott stuurt aan op een dansante manier van spelen. Ik probeer op de Steinway een kernachtige toon te produceren die lichter en dunner klinkt dan je van zo’n instrument gewend bent.’

‘Wat mij betreft mag muziek niet voortkabbelen. Ik vind het geweldig als mensen het fijn vinden om ernaar te luisteren, maar ook als ze zich er ongemakkelijk bij voelen. Beethovens werk roept dat ongemak op. Als de luisteraar bij de fuga van de “Hammerklaviersonate” lekker achterover geleund in zijn stoel kan hangen, is er iets mis. Dan heb je als pianist die fuga verkeerd opgezet. De mensen moeten na zo’n stuk een beetje geïrriteerd zijn. Dat hoort erbij.’

‘Als ik ooit in een eventueel hiernamaals Beethoven tegenkom, hoop ik dat ik me niet hoef te schamen en dat ik in ieder geval heb geprobeerd om wat hij op papier heeft gezet zo goed mogelijk te vertolken, zonder er te veel aan te veranderen en zonder als musicus tussen hem en de noten te zitten. Met die poging blijf ik mijn hele leven bezig.’

  • cover
  • cover
Terug naar het overzicht