Terug naar het overzicht
cover
Mozart / Chopin / Schumann / Liszt Memory - Lang Lang
€ 23,99 Bestellen
Toevoegen aan winkelmandje Bestellen

Mozart / Chopin / Schumann / Liszt

Memory - Lang Lang

GRATIS: Folk

0028947759768

Componist Mozart / Chopin / Schumann / Liszt
Titel Memory - Lang Lang
Artiest Lang, Lang
Artikel nr. 477597600289
EAN Code 0028947759768
Aantal CD's 2
Label DEUTSCHE GRAMMOPHON
Releasedatum 2006-01-20
# Titel & Artiest Tijd
1 1. Allegro moderato — LANG LANG 006:37
2 2. Andante cantabile — LANG LANG 007:30
3 3. Allegretto — LANG LANG 005:37
4 1. Allegro maestoso — LANG LANG 015:20
5 2. Scherzo Molto vivace — LANG LANG 003:24
6 3. Largo — LANG LANG 014:10
7 4. Finale Presto non tanto — LANG LANG 005:29
8 1. Von fremden Ländern und Menschen — LANG LANG 002:02
9 2. Kuriose Geschichte — LANG LANG 001:11
10 3. Hasche-Mann — LANG LANG 000:28
11 4. Bittendes Kind — LANG LANG 000:52
12 5. Glückes genug — LANG LANG 001:25
13 6. Wichtige Begebenheit — LANG LANG 001:01
14 7. Träumerei — LANG LANG 003:20
15 8. Am Kamin — LANG LANG 001:25
16 9. Ritter vom Steckenpferd — LANG LANG 000:35
17 10. Fast zu ernst — LANG LANG 001:51
18 11. Fürchtenmachen — LANG LANG 001:45
19 12. Kind im Einschlummern — LANG LANG 002:41
20 13. Der Dichter spricht — LANG LANG 003:12
1 Arr. Vladimir Horowitz — LANG LANG 009:07

Alles gaat snel als je Lang Lang heet. De jonge Chinese meesterpianist is de twintig nog maar nauwelijks gepasseerd en heeft de blik alweer gericht op nieuwe horizonten. Op zijn cd Memory zoekt hij de diepten op in Chopins Derde sonate en laat hij de Sonate in C KV 330 van Mozart licht en onnavolgbaar transparant uit zijn vingers glijden. Hij verwondert zich met Robert Schumann over de onbevangen blik van het kind en grijpt op de bijgeleverde bonus-cd toch nog even naar het vuurwerk dat we zo goed van hem kennen in Liszts Tweede Hongaarse rapsodie. Zelfs in Vladimir Horowitz’ versie voor supervirtuozen maakt hij er in de eerste plaats een daverend feest van.

De dubbel-cd ‘Memory’ vormt het studio-debuut van de jonge Chinese pianist Lang Lang bij DG. De keuze van de stukken lijkt willekeurig, maar houdt verband, legt Lang in het boekje uit, met herinneringen aan composities die hij in zijn kinderjaren heeft gestudeerd. In de Pianosonate KV 330 van Mozart is het zaak het tempo constant te houden. Lang doet dat voorbeeldig. Hij doseert z’n pedaalgebruik en speelt mooi 'klein', wat een hele kunst is op een grote Steinwayvleugel. De Pianosonate nr. 3 van Chopin lijkt wel een nieuw stuk, vooral door Lang Langs eigenzinnige tempi, inderdaad: langzaam. Vooral voor het derde deel, Largo, neemt hij zijn tijd (14'10). Kissin doet het in 10'24, Pollini is in 8'12 klaar. Is Lang de Celibidache van een nieuwe generatie pianisten? Het mooist geslaagd zijn de Kinderszenen op. 15, Schumanns muzikale terugblik op de kindertijd. In het springerige ‘Hasche-Mann’ etaleert Lang zijn verbluffend technisch kunnen en zijn vingervlugheid. ‘Träumerei’ hoorde ik nooit langzamer. Het klinkt intens en meditatief. Liszt Tweede Hongaarse rapsodie vormt de feestelijke finale van deze opmerkelijke cd-productie.

Joost Vervelde

 

Het Prinsengrachtconcert bestaat 25 jaar. Ter ere van dit jubileum treedt de Chinese pianist Lang Lang aan op het ponton voor het Amsterdamse Hotel Pulitzer. Lawaaibootjes en meedeinende partytijgers? Geen bezwaar voor de gretige jonge klavierheld. Want naast een uiterst professionele houding heeft Lang Lang toch vooral de instelling van een levensgenieter die niets liever doet dan deelnemen aan het feestgedruis. Uniek tafereeltje, dit seizoen in de Rotterdamse Doelen. De Chinese pianist Lang Lang geeft als toegift na het Vierde pianoconcert van Beethoven een uitvoering van Liszts Tweede Hongaarse rapsodie ten beste die zo enthousiasmerend is, dat het publiek op de maat begint mee te klappen. Paniek op het zijbalkon, althans op de plek van Marco Riaskoff en zijn rechterhand. Zou Lang Lang zich van de wijs laten brengen? Zichtbaar ontdaan staat de impresario op, buigt over de balustrade en probeert met woeste dirigeergebaren de massa koest te krijgen. En de pianist? Die heeft de avond van zijn leven. Glimmend van trots bedankt hij zijn gehoor voor de uitzonderlijke betrokkenheid. Lang Lang is een rasentertainer. Die eigenschap maakt hem tot dé ideale ster voor het Prinsengrachtconcert. Laat de bootjes maar toeteren, laat de menigte maar uit z’n dak gaan, voor de meesterpianist uit Sjenjang is niets te dol. ‘Heb je gezien hoe riant ik me hier mag voorbereiden op mijn recital?’ grapte hij eerder dit jaar in het Amsterdamse Concertgebouw. Hij liep naar de opslagruimte voor de piano’s, sloeg de beschermhoes van een Steinway terug en begon monter aan een wals van Chopin, twee keer zo snel als gebruikelijk, onderwijl dollend en knipogend naar ieder die voorbijkwam. Zijn vader, altijd in de buurt, keek geamuseerd toe. ‘Mijn ouders hebben me stinkend verwend. Ik ben de koning van ons gezin. Dat is het voordeel als je in China opgroeit: je hoeft er nooit tegen broertjes en zusjes op te boksen,’ verkondigde de pianist die dag. Maar dat was ook het enige waartegen hij niet heeft hoeven knokken. De samenleving in China staat of valt met competitie. Voor een student aan het conservatorium in Beijing betekent dat concreet dat hij zich voortdurend moet onderscheiden van zijn medeleerlingen. Ieder jaar kan hij eruit vliegen en de enige kans om aan leerlingenrecitals deel te nemen is het winnen van een speciaal daarvoor georganiseerde wedstrijd. China heeft voor zijn muziekonderwijssysteem leentjebuur gespeeld bij Rusland. Vanaf de vijfde klas lagere school, de kinderen zijn dan een jaar of negen, kunnen ze in aanmerking komen voor een jong-talentprogramma aan het conservatorium. Lang Lang: ‘Achteraf heb ik daar alleen de fundamentele vaardigheden onder de knie gekregen. China is niet het land waar je leert nadenken over muziek. De atletische kant van het vak staat voorop en als je die beheerst, ben je er uitgekeken. Voor het échte werk, voor het inzicht in de muziek en de diepgravende interpretaties, moet je naar het buitenland.’ Tja, en waar kies je voor als je op je veertiende alle etudes van Chopin onder de knie hebt en twee belangrijke internationale prijzen op zak? Je trekt samen met je vader naar het land van de onbegrensde mogelijkheden, de Verenigde Staten. Ruiken aan de sfeer van Vladimir Horowitz, misschien ooit nog eens debuteren in Carnegie Hall. Voor de ouders van Lang Lang was het de tweede keer dat ze omwille van hun zoons carrière verkasten. Eerder trokken ze van Sjenjang, de noordelijk gelegen vijfde stad in China met 8 miljoen inwoners, naar Beijing, waar een van de twee topconservatoria van het land is gevestigd. Moeder Lang heeft haar uitstekende baan aan een wetenschappelijk instituut altijd gehouden. Incidenteel bezoekt ze haar zoon. Vader Lang gaf zijn werk op om zijn zoon naast een optimale ontwikkeling ook nog een warm thuis te kunnen bieden. De opleiding in Amerika beschrijft Lang Lang als ‘een eitje’: ‘In de VS vinden ze wat je doet al gauw oké. Ik was gewend keihard te werken, zoals iedereen in China. Half zes op om te studeren, tussen de middag snel eten om nog even een half uur te kunnen oefenen en na school nog vier uur aan de bak. Ik heb eraan overgehouden dat ik alles snel doe. Toonladders spelen, maar ook eten, praten, denken.’ Wonderlijke ervaring: hij was in China altijd vrij slecht geweest in wiskunde, maar behoorde in Amerika plotseling tot de besten van zijn klas. De taal vormde in het begin wél een probleem. Toen hij voor het eerst de klas van Gary Graffman aan het Curtis Institute in Philadelphia binnenstapte, sprak hij geen woord Engels. Maar toen dat obstakel eenmaal was overwonnen, voelde hij zich er aardig thuis. ‘Gary Graffman was een leerling van Horowitz, dat is een groot voordeel. Hij kent alle trucs, de technische én de muzikale. Die van de lichte, vliegensvlugge vingers waar Horowitz zo beroemd om was, heb ik van hem geleerd.’ Het gedroomde debuut in Carnegie Hall liet niet lang op zich wachten. De cdregistratie ervan werd een hit, met Liszts Réminiscences de Don Juan, Schuberts Wanderer-Fantasie én, als hilarische toegift, een duet met zijn vader die de Chinese knievedel liet hinniken als een paard. Tegenwoordig studeert Lang Lang bij de filosofischer ingestelde Daniel Barenboim, waar hij vooral zijn interpretaties nog wil verdiepen. Ze werken intensief aan de Pianoconcerten van Beethoven, die Lang Lang binnenkort zal opnemen met het Orchestre National de Paris onder leiding van Christoph Eschenbach: ‘Als Barenboim je iets uitlegt, begrijp je het echt. Misschien kan hij niet alles spelen, hij heeft een kleine hand, maar hij weet precies waar het om gaat. Niet dat hij me vertelt wat ik moet doen. Hij zet me aan het denken, zodat ik mijn eigen visie op een stuk kan ontwikkelen. En dat is de belangrijkste taak van een leraar.’ Zijn laatste cd Memory laat horen waar die nieuwe ontwikkeling toe heeft geleid. De kampioen van de 88 toetsen is goed voor Liszts Tweede Hongaarse rapsodie in de aanzienlijk verzwaarde versie van Vladimir Horowitz. Maar daarnaast heeft hij tegenwoordig de rust voor een Mozart-sonate, voor de Derde sonate van Chopin, voor Schumanns Kinderszenen. We zijn nog lang niet uitgeluisterd op Lang Lang.

Chris Zuiderhout

  • cover
Terug naar het overzicht