Terug naar het overzicht
cover
Diverse Componisten Maria Meneghini Callas sings Operatic Arias
€ 11,99 Bestellen
Toevoegen aan winkelmandje Bestellen

Diverse Componisten

Maria Meneghini Callas sings Operatic Arias

0825646340132

Componist Diverse Componisten
Titel Maria Meneghini Callas sings Operatic Arias
Artiest Callas, Maria \ Philharmonia Orchestra
Dirigent Serafin, Tullio
Artikel nr. 0825646340132
EAN Code 0825646340132
Aantal CD's 1
Label PLG UK Classics
Releasedatum 2014-09-19
# Titel & Artiest Tijd
1 Ecco: Respiro appena. Io son l'umile ancella (1. Akt) — CALLAS,MARIA 003:50
2 Poveri fiori (4. Akt) — CALLAS,MARIA 003:12
3 La mamma morta (3. Akt) — CALLAS,MARIA 004:52
4 Ebben? Ne andrò lontano (1. Akt) — CALLAS,MARIA 004:50
5 L'altra notte in fondo al mare (3. Akt) — CALLAS,MARIA 007:27
6 Una voce poco fa (1. Akt) — CALLAS,MARIA 006:51
7 Ombra leggera (Aria dell'ombra) (2. Akt) — CALLAS,MARIA 005:41
8 Dov'è l'indiana bruna? (3. Akt) — CALLAS,MARIA 008:05
9 Mercé, dilette amiche (5. Akt) — CALLAS,MARIA 004:01

Olivero en Callas

De bezoekers van het Edinburgh Festival 1963 wachtte een teleurstelling. Niet de aangekondigde sopraan Renata Tebaldi maar de minder bekende veterane Magda Olivero (toen al 53) zou de titelrol in Adriana Lecouvreur zingen. Men had veel geld voor die voorstelling moeten neertellen omdat het complete San Carlo-theater uit Napels met een topcast naar Schotland was afgereisd. Binnen een kwartier sloeg de stemming om bij het publiek en kreeg Olivero haar eerste open doekje. Iedereen werd gegrepen door haar vocale raffinement en de theatrale intensiteit van haar vertolking.

Hoewel zij niet over zo’n gave stem beschikte als Tebaldi was zij met Maria Callas een van de interessantste operazangers van haar tijd. De allure waarmee Olivero de actrice van de Comédie-Française portretteerde in Cilea’s bekendste opera was hartverscheurend. De sterfscène van Adriana, die het loodje legt nadat zij een vergiftigd boeket viooltjes heeft ontvangen, wordt bij Olivero verismo pur sang. Op dat punt was ze de evenknie van Callas.

De BBC was erbij in 1963. Het overlijden van Magda Olivero vorig jaar (ze werd 104) zorgde opnieuw voor enige commotie bij haar vele, soms bijna hysterische fans. Begrijpelijk. Voor wie haar ooit op het toneel of in het Concertgebouw heeft gezien, is ze gewoon onsterfelijk. Wat een persoonlijkheid en wat een innemende vrouw. Zonder enig uiterlijk vertoon. Maar zodra zij in de huid van een personage kroop vond er een metamorfose plaats.

Naar aanleiding van haar overlijden heeft Testament de uitvoering van Edinburgh op cd uitgebracht. Hoorbaar geregistreerd in het kleine King’s Theatre en nogal metalig van klank door het digitaliseren van de analoge radiobanden (jammer). Wie enig auditief ongemak op de koop toe neemt krijgt echter een unieke Cilea te horen. Want ook Sesto Bruscantini is meesterlijk als de theaterdirecteur en dirigent Oliviero de Fabritiis (oude rot in het vak) houdt alles strak in de hand. Nog meer te wensen?

Ja, de minstens zo imposante en beter klinkende concertante versie met Olivero uit 1965 in een Matinee op de vrije zaterdag. Vanaf haar debuut in Amsterdam groeide zij al snel uit tot de ‘koningin’ van deze serie. Artistiek leider Hans Kerkhoff had de visie en het lef Olivero in haar nadagen te engageren voor al haar grote rollen. Behalve Adriana ook Iris (Mascagni), Mefistofele (Boito), Manon Lescaut (Puccini), Medea (Cherubini) en zelfs een heel programma met louter sterfscènes. Kenners en liefhebbers hebben het nog steeds over de ‘Famous Amsterdam Concerts’.

Tot mijn verbazing (en woede) trof ik na Olivero’s overlijden in september slechts één alinea van een persbericht aan in de Volkskrant. De krant, waaraan ik tot 2001 als muziekredacteur en criticus was verbonden, gaf een pijnlijk brevet van onvermogen af. Geen wóórd over al die (ook door mij) bejubelde Amsterdamse optredens tussen 1962 en 1973. Dezelfde krant zou het een maand later nog bonter maken met een lachwekkend artikeltje onder de kop ‘Maria Callas duikt op uit de ruis’.

Dit naar aanleiding van de door Warner opnieuw (fraai) opgepoetste EMI-studio-opnamen van Maria Callas. Een prachtbox waarover in de VK louter onzin werd uitgekraamd. Eén citaat: “indrukwekkend uithalende en nogal dramatische operastem die het oor (voorheen – HH) bereikte door een mist aan ruis, gekraak en gesis van heel oude opnamen.” Wat een onzin! In de jaren vijftig begon het stereotijdperk! Operakenner Paul Korenhof ergerde zich ook groen en geel en schreef op 14 oktober een vlammende reactie op de altijd lezenswaardige site: opusklassiek.nl.

Een vergelijking tussen Callas en Olivero dringt zich op maar is eigenlijk zinloos. Beiden hebben hun sterke kanten. Enige verschil: Callas is wereldberoemd geworden, Olivero alleen in kleine kring. Toch heb ik er even een cd uit 1954 uit die box bijgehaald. De toen nog als Maria Meneghini Callas optredende diva zingt Operatic Arias, waaronder ook de twee belangrijkste scènes van Adriana Lecouvreur. Dat doet ze goed. Alleen missen ze de ontroerende, soms huiveringwekkende expressie van ‘Magda’, zoals ze hier liefdevol werd genoemd. Bijna al haar Amsterdamse concerten zijn overigens nog op allerlei kleine labels te vinden (zoals BellaVoce of OperaFanatic). Het zoeken waard.

Hans Heg (2-2015)

  • 0825646340132 1200px front
  • cover
  • cover
Terug naar het overzicht