Terug naar het overzicht
cover
Johann Sebastian Bach Goldberg Variations BWV 988 (arr Peter Vigh)
€ 24,99 Bestellen
Toevoegen aan winkelmandje Bestellen

Johann Sebastian Bach

Goldberg Variations BWV 988 (arr Peter Vigh)

0760623221069

Componist Johann Sebastian Bach
Titel Goldberg Variations BWV 988 (arr Peter Vigh)
Artiest Berlage Saxophone Quartet
Artikel nr. 0322106MDG9
EAN Code 0760623221069
Aantal CD's 1
Label MDG
Releasedatum 2021-04-01
# Titel & Artiest Tijd
1 1. Aria — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 003:54
2 2. Variation 1 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:58
3 3. Variation 2 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:36
4 4. Variation 3: Canone all'Unisono — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 002:13
5 5. Variation 4 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:00
6 6. Variation 5 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:31
7 7. Variation 6: Canone alla Seconda — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:30
8 8. Variation 7: Al tempo di giga — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:51
9 9. Variation 8 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:59
10 10. Variation 9: Canone alla Terza — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 002:00
11 11. Variation 10: Fugetta — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:24
12 12. Variation 11 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:59
13 13. Variation 12: Canone alla Quarta — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 002:03
14 14. Variation 13 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 005:07
15 15. Variation 14 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:59
16 16. Variation 15: Canone alla Quinta — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 004:33
17 17. Variation 16: Ouvertüre — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 002:43
18 18. Variation 17 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 002:19
19 19. Variation 18: Canone alla Sexta — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:49
20 20. Variation 19 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:14
21 21. Variation 20 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 002:27
22 22. Variation 21: Canone alla Settima — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 002:53
23 23. Variation 22: Alla breve — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:14
24 24. Variation 23 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 002:06
25 25. Variation 24: Canone all'Ottava — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 002:30
26 26. Variation 25: Adagio — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 008:02
27 27. Variation 26 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 002:00
28 28. Variation 27: Canone alla Nona — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:59
29 29. Variation 28 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:59
30 30. Variation 29 — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 002:21
31 31. Variation 30: Quodlibet — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 001:37
32 32. Aria da capo — BERLAGE SAXOPHONE QUARTET 004:14

“Voor mij belichamen de Goldbergvariaties een reis door een mensenleven”, verklaart Peter Vigh, componist en altsaxofonist van het Berlage Saxophone Quartet, in het cd-boekje bij de prachtige opname die dit kwartet onlangs met steun van het Kersjes Fonds en het Fonds Podiumkunsten van Bachs meesterwerk heeft gemaakt. “De Aria – het begin- en sluitstuk van de dertig variaties – staat voor geboorte en dood, de bron waaruit we voortkomen en waarnaar we terugkeren. Je kunt de Aria ook zien als een zon die opkomt en ondergaat. In de variaties proef ik de vreugde en het verdriet van het bestaan. In de zeventiende hoor ik kinderen ravotten op het schoolplein. De eenentwintigste is een rouwstoet. Dit werk omvat alle dimensies van het leven. Daarom willen, moeten wij het spelen, want deze muziek weerspiegelt de eeuwigheid, dus ook het nu.” Aldus Peter Vigh, die Bachs sublieme waaier aan variaties uiterst consciëntieus bewerkte voor het Berlage Saxophone Quartet. Met maar liefst tien instrumenten wordt Bachs meesterwerk in alle kwartetten, trio’s en duo’s waaruit Vighs arrangement is opgebouwd zo optimaal mogelijk tot klinken gebracht. Het resultaat is fenomenaal van structuur en betoverend mooi van samenklank.

Wenneke Savenije (Klassieke Zaken 2-2021)

LABELPORTRET

Label MDG een begrip
Al meer dan veertig jaar is Musikproduktion Dabringhaus und Grimm een begrip in de klassieke-cdwereld. Een kleine maatschappij met veel aandacht voor de geluidskwaliteit en voor de musici. Ook een Nederlands ensemble als het Berlage Saxophone Quartet zweert bij MDG. Onlangs verscheen de derde cd van het viertal met een bewerking van Bachs Goldbergvariaties.

In 1979 vonden Werner Dabringhaus en Reimund Grimm elkaar in hun streven een klassiek platenlabel op te richten dat streefde naar niets minder dan een state-of-the-artgeluidskwaliteit. Al snel schreef het kleine Duitse label geschiedenis. Zeker in het cd-tijdperk groeide het uit tot een geduchte concurrent van de grote labels. Ook nu Grimm op 15 augustus 2020 op 69-jarige leeftijd overleden is, blijft het streven van Dabringhaus, die het bedrijf nog steeds leidt, om de best mogelijke geluidskwaliteit af te leveren.

Het is precies die kwaliteit die de vele audio-liefhebbers over de streep trok. “Ik kocht de MDG-cd’s alleen al vanwege de geluidskwaliteit”, schreef een fan als commentaar op de dood van Grimm. “Ik ben zoveel repertoire tegengekomen waar ik anders nooit naar geluisterd zou hebben.”
En ook met dat repertoire weet MDG zich te onderscheiden. Minder bekende stukken en componisten, bekend werk in een andere vorm dan we gewend zijn, het is er allemaal. En dat zorgde en zorgt in combinatie met de onberispelijke kwaliteit voor een stroom aan memorabele cd’s. Neem de series met complete strijkkwartetten van Beethoven, Schubert en Mendelssohn van het Leipziger Streichquartett. Of de Hindemith-serie van Ensemble Villa Musica, Steffen Schleiermacher met de complete pianomuziek van John Cage en de cd’s van de Nederlandse organist Ben van Oosten die onder andere een Diapason d’or kreeg voor de opname van alle orgelwerken van Vierne.

Van Oosten is niet de enige Nederlander die onderdak vond bij MDG. Zo bracht Calefax tussen 1995 en 2009 een achttal succesvolle cd’s uit. En zo is ook het Berlage Saxophone Quartet inmiddels een belangrijk vlaggenschip van het label. De onlangs verschenen derde cd van het gezelschap, een indringend mooie opname en dito bewerking van Bachs Goldbergvariaties, is een hoogstandje waar het gaat om de MDG-troeven. Het Berlage Saxophone Quartet vond de weg naar MDG een paar jaar geleden via sopraansaxofonist Lars Niederstrasser die met het ensemble Selmer Saxharmonic al twee cd’s bij het label had opgenomen. “Zijn goede ervaringen gaven de doorslag”, zegt baritonsaxofoniste Eva van Grinsven nu. “Wij wilden op cd zo veel mogelijk klinken als in de concertzaal en dat is precies waar Dabringhaus en Grimm ook altijd voor staan. Men is bereid tot in detail met ons mee te denken. En dat is voor de saxofoon heel belangrijk. Als je de opnamemicrofoon te dicht op het instrument hebt staan, hoor je al die bijgeluiden zoals klepperende kleppen. MDG werkt meer vanuit een zaalperspectief.”
Vanwege de aandacht voor het geluid en de enorme vaktechnische ondersteuning nam Van Grinsven in 2016 ook haar solo-cd Rendez-vous Russe bij MDG op. “Het zijn echte vakmensen. Opnameleider Holger Schlegel die ook bij de opname van de Goldbergvariaties betrokken was, heeft heel goede oren en weet op een fijne manier het onderste uit de kan te halen door ons musici te vragen nimmer op te geven en te gaan voor de allerbeste versie die we in ons hebben.”

Paul Janssen (Klassieke Zaken 2-2021)


COLUMN

Moord in Concertgebouw, oude Bach vogelvrij
Jullie hebben wat gemist in maart! Hoezo? We hebben de traditionele Matthäus van het Concertgebouworkest toch weten te redden. Nadat vlak voor Palmzondag iemand van de productie met corona besmet bleek. Alles meteen geannuleerd en snel een oude opname met Philippe Herreweghe uit de kast gehaald. De radioluisteraars tevreden. Op tv idem dito. Daar werd een oudje met Iván Fischer uitgezonden. Niks mis mee. De teleurstelling bij het orkest was echter groot.

Maar wat zeur je nou? Dat die Johannes-Passion van Cappella Amsterdam en het Nederlands Kamerorkest werd verminkt? Erger: Moord in het Concertgebouw! Wél de kruisiging maar álle aria’s weggesneden. Alleen de koren, koralen en recitatieven bleven over. Geen bespiegeling, louter drama. Het karkas hinkelde ongeremd naar het slotkoraal. Fijnzinnig? Nee. Voor herhaling vatbaar? No way. Dirigent Daniel Reuss bekende weliswaar dat hij eerder zou hebben gezegd: dat nooit! Maar nu, in coronatijd, zat er niets anders op. Nood breekt wet. Bach is immers vogelvrij.

Voor de ideale Johannes moesten we bij de Nederlandse Bachvereniging zijn. In de lege Grote Kerk van Naarden waarde wel degelijk de geest van Bach rond. Een verademing. Good old René Jacobs (74) presenteerde, zittend, een expressieve ‘Johannes’ vol tijdloze schoonheid. Hij baseerde zich op de vroege versie uit 1725, met een ander openings- en slotkoor. Wat ook frappeerde: hij toonde wederom aan dat Bach eigenlijk een gemankeerde operacomponist was. Gelovig, maar met een feilloos instinct voor de dramatische aspecten van het lijdensverhaal.

Toch hebben jullie wat gemist in maart!! Zeker de Wiener Zeitung niet gelezen. Die meldde tijdig dat 21 maart 1846 een historische datum was. Op die dag, exact 175 jaar geleden, verwierf een uit Dinant afkomstige jongeman in Parijs het patent op een aantal blaasinstrumenten dat hij had ontworpen. En waarmee hij al prijzen had gewonnen. Militaire kapellen, jazzbands en zelfs symfonieorkesten hebben veel aan deze zoon van een Belgische ‘ambachtsman’ te danken.

Adolphe Sax zorgde voor een opmerkelijk nieuw geluid. We kunnen niet meer zonder die specifieke klank van ‘zijn’ saxen. Maar wacht even. Jullie gaan er toch prat op dat er in Nederland meer saxofoonkwartetten zijn dan waar ook? Klopt. Toch heeft niemand zich kennelijk gerealiseerd dat 21 maart zo’n bijzondere dag was. Omdat we nog volop in de weer waren met Beethoven 250 en de 50ste sterfdag van Stravinsky, die eraan zat te komen. Ter verdediging: zowel het Amstel als het Berlage Saxophone Quartet heeft wel degelijk om aandacht gevraagd. Ja, voor hun nieuwe cd’s.

Ook een vorm van eerbetoon. Sax heeft overigens meer ellende dan plezier beleefd aan zijn vondst. Hij werd beschuldigd van plagiaat en heeft verschillende processen moeten voeren. Daardoor balanceerde hij op het laatst op de rand van de financiële afgrond. Treurig lot voor iemand die zo’n belanga rijke uitvinding op z’n naam heeft staan. Daarom prijs ik me nu gelukkig dat het Amstel Quartet via American Dream, waarvan een deel zelfs voor het ensema ble is geschreven, een andere kijk op recente Amerikaanse muziek biedt.

Hoe ‘authentiek’ willen we het hebben? Daarbij is het spanend om met minder bekende componisten als Marc Mellits, Paul Creston, Michael Torke, John Cage en Christian Lauba te worden gecona fronteerd. Highlights? De Tapas die Mellits tussen 2007 en 2017 schreef. Zeven spitse miniaturen als voorgerecht. En als toetje een swingende Mambo van Lauba. Een Tunesische componist die zijn opleiding in Frankrijk kreeg en ook bij Ligeti studeerde. Hij loopt inmiddels tegen de zeventig. Wat de vraag oproept: waarom hebben we zo weinig van hem gehoord?

Ja, en dan de Goldberg Variations van Berlage. Net als het Amstel Quartet een geweldig ensemble. Zowel technisch als op het muzikale vlak. De eerste cd’s voor MDG (van de producers Dabringhaus & Grimm) waren regelrechte voltreffers. Bovendien maakten ze voor Saxofolk en In search of Freedom een sterke muzikale selectie. Perfect uitgevoerd en opgenoa men. Maar, het spijt me om het te moea ten zeggen, in Bachs Mount Everest weten ze mij niet te overtuigen. Hun betoog blijft soms net iets te veel steken in een bijna onmogelijk te winnen gevecht met de materie.

Wat wil je: dit onvergankelijke meestera werk is geschreven voor een toetsinstrua ment met twee klavieren. En zelfs dan valt het voor menige klavecinist of pianist niet mee om na tachtig minuten ongea schonden de eindstreep te halen. Voora beelden te over. Arrangementen voor strijkers en/of blazers, in dit geval dus vier saxen, zijn gewoon gedoemd om te mislukken. Doordat de scherpe ritmische contouren verloren gaan. En dat stoort nogal. Ook het Berlage loopt in die val. Al gaat het ditmaal niet om moord. Het is meer een poging tot... Nee, met Bach valt niet te spotten. Hij kan zich hoogstens morrend omdraaien in zijn graf.

En dat brengt me bij een bijzondere toegift, die ik aanvankelijk had willen aankaarten onder de noemer: Made in Holland. Het gaat om de elfde (!) release op Channel Classics van de Chinese, in Berlijn wonende violist Ning Feng. Ooit winnaar van het Paganini Concours in Genua. In de soms duivels lastige 24 Capriccio’s legt hij de lat opnieuw hoog. Bij Feng geen loze virtuositeit, maar een intens muzikaal betoog. Met als extraa tje een van later datum stammend nr. 25: het Caprice d’Adieu uit 1833. De muren van de Remonstrantse Kerk in Renswoude genieten er nog van na.

Hans Heg (Klassieke Zaken 2-2021)

  • cover
  • cover
Terug naar het overzicht