Terug naar het overzicht
cover
Elgar \ Carter \ Bruch Cello Concertos, Kol Nidrei
€ 17,99 Bestellen
Toevoegen aan winkelmandje Bestellen

Elgar \ Carter \ Bruch

Cello Concertos, Kol Nidrei

0028947827351

Componist Elgar \ Carter \ Bruch
Titel Cello Concertos, Kol Nidrei
Artiest Weilerstein, Alisa \ Staatskapelle Berlin
Dirigent Barenboim, Daniel
Artikel nr. 002894782735
EAN Code 0028947827351
Aantal CD's 1
Label Decca
Releasedatum 2013-01-25
# Titel & Artiest Tijd
1 1. Adagio - Moderato — Alisa Weilerstein, Staatskapelle Berlin, Daniel Ba 007:48
2 2. Lento - Allegro molto — Alisa Weilerstein, Staatskapelle Berlin, Daniel Ba 004:26
3 3. Adagio — Alisa Weilerstein, Staatskapelle Berlin, Daniel Ba 005:08
4 4. Allegro — Alisa Weilerstein, Staatskapelle Berlin, Daniel Ba 011:55
5 1. Drammatico (Cello Concerto) — Alisa Weilerstein, Staatskapelle Berlin, Daniel Ba 001:40
6 2. Allegro Appassionato (Cello Concerto) — Alisa Weilerstein, Staatskapelle Berlin, Daniel Ba 002:44
7 3. Giocoso (Cello Concerto) — Alisa Weilerstein, Staatskapelle Berlin, Daniel Ba 003:12
8 4. Lento (Cello Concerto) — Alisa Weilerstein, Staatskapelle Berlin, Daniel Ba 003:40
9 5. Maestoso (Cello Concerto) — Alisa Weilerstein, Staatskapelle Berlin, Daniel Ba 003:04
10 6. Tranquillo (Cello Concerto) — Alisa Weilerstein, Staatskapelle Berlin, Daniel Ba 004:11
11 7. Allegro Fantastico (Cello Concerto) — Alisa Weilerstein, Staatskapelle Berlin, Daniel Ba 003:48
12 Kol Nidrei - Adagio For Cello, Opus 47 — Alisa Weilerstein, Staatskapelle Berlin, Daniel Ba 010:49

De Elgarvertolkster van de eenentwintigste eeuw?

“De technisch meest complete en emotioneel meest onthutsende uitvoering die ik ooit live gehoord heb”, schreef een Britse criticus in 2010 na een uitvoering van Elgars Celloconcert onder leiding van Daniel Barenboim. Solist was de Amerikaanse celliste Alisa Weilerstein. Bijzonder detail: het was voor het eerst dat Barenboim het werk met een andere soliste uitvoerde dan zijn in 1987 overleden echtgenote Jacqueline du Pré. Het feit dat Barenboim zodanig viel voor de overrompelende muzikale charme van Weilerstein dat hij dit beladen celloconcert met haar uit wilde voeren, zegt genoeg.

En al bij het beluisteren van de eerste noten zal iedereen Barenboim gelijk geven. Du Pré groeide uit tot dé Elgarvertolkster van de twintigste eeuw. Met Weilerstein lijkt haar evenknie van de eenentwintigste eeuw te zijn opgestaan. De celliste maakt er met Barenboim en de Staatskapelle Dresden een uitvoering van die Elgars noten als nieuw doen klinken. Spannend, adembenemend emotioneel geladen, extreem melodieus en, verrassend voor een Amerikaanse, utterly British. En of het nog niet genoeg is, maken Weilerstein en Barenboim van het op papier buitengewoon moeilijke en moderne Celloconcert van de onlangs op 103-jarige leeftijd overleden Elliott Carter een even opwindend als vertederend klank- en kleurfeest. Een cd om te koesteren.

Aangenaam Klassiek 2014
In 2010 voerde Daniel Barenboim het 'Celloconcert' van Elgar voor het eerst sinds het overlijden van zijn voormalige echtgenote Jacqueline du Pré uit met een andere soliste. De Amerikaanse celliste Alisa Weilerstein was de gelukkige en een Britse criticus schreef ontdaan over "de technisch meest complete en emotioneel meest onthutsende uitvoering die ik ooit live gehoord heb". Maar alleen al het feit dat Barenboim dit voor hem beladen concert met haar wilde uitvoeren is al voldoende aanbeveling voor deze historische registratie.

Droomdebuut van Alisa Weilerstein

Een risicovol droomdebuut. Dat is de eerste opname die de Amerikaanse celliste Alisa Weilerstein maakte als exclusieve artiest voor Decca. Met Elgars Celloconcert onder leiding van Daniel Barenboim stapt ze wel heel gewaagd in de voetsporen van legende Jacqueline du Pré. En ze blijft kaarsrecht overeind. Meer dan dat zelfs.

Iedere cellist die het Celloconcert van Edward Elgar opneemt is gek. Hij of zijn onderwerpt zich daarmee namelijk aan een pijlijke vergelijking met de vrouw die synoniem geworden is met de compositie: Jacqueline du Pré. Zij was de celliste die het werk in de jaren zestig van de twintigste eeuw tot collectief bezit van alle muziekliefhebbers speelde, zij was het die het in 1919 geschreven concert waarin Elgar de Engelse melancholie en de frustratie over de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog van zich af schreef, een iconische lading gaf. De opname die zij met haar toenmalige echtgenoot Daniel Barenboim maakte is nog altijd de enige echte referentieopname, zegt men.

Hoe het met Jacqueline du Pré afliep is bekend. Zij stierf in 1987 aan MS en transformeerde tot een cellolegende. Hoe het Daniel Barenboim verging is ook bekend. Hij groeide uit tot een van de belangrijkste dirigenten en pianisten van deze tijd. Het Celloconcert van Elgar nam hij nooit meer op. En hij voerde het al helemaal niet live uit met een celliste. Te pijnlijk waarschijnlijk, te veel herinneringen. Tot nu.

De Amerikaanse Alisa Weilerstein is niet gek. Zij is een fantastische dertigjarige celliste die zich het opus van Elgar als geen ander eigen heeft gemaakt. De dochter van violist Donald Weilerstein, oprichter van het Cleveland Quartet, en pianiste Vivian Hornik Weilerstein groeide op met muziek als een vanzelfsprekend deel van haar leven. Ze was tweeëneenhalf toen haar ouders beiden op tournee waren en zij met waterpokken thuis zat. Bij wijze van troost nam haar oma vier zelfgebouwde 'strijkinstrumenten' mee, gemaakt van kartonnen dozen. De cello, die bestond uit een doos van Rice Krispies en een oude tandenborstel als pin, was direct haar favoriet. "Ik negeerde de andere 'dozen' gewoon", zegt Weilerstein. "Het was liefde op het eerste gezicht. Toen mijn ouders weer thuiskwamen, kon ik met ze 'meereperteren'. Al snel was de lol eraf en begon ik te zeuren om een echte cello."

Op vierjarige leeftijd had ze succes. Hoewel haar ouders terughoudend waren en haar eigenlijk te jong vonden, kreeg ze haar cello en Weilerstein 'kwam thuis'. "Ik wist instinctief dat dit mijn levensvervulling was." Al snel kwam ze terecht bij Elgars Celloconcert en Jacqueline du Pré. "Ik luisterde dagelijks naar dat concert en Jacqueline du Pré werd mijn celloheldin. En dat is ze nog steeds. Ik wilde zo spelen als zij en terwijl ik veel te jong was om stukken te spelen als Elgars concert bleef ik het proberen. Voordat ik tien jaar was had ik elk stukje muziek en film dat van Jacqueline du Pré was opgenomen gehoord en gezien."

Op twaalfjarige leeftijd begon ze serieus aan het concert van Elgar. "Op dat moment realiseerde ik mij dat ik de opnamen van Du Pré terzijde moest schuiven. Haar interpretatie is zo overtuigend, zo krachtig, dat ik mijn hoofd leeg moest maken om mijn eigen relatie met de partituur te vinden, mijn eigen stem."

Die stem vond ze en al snel werd Alisa Weilerstein in een adem genoemd met grootheden als Yo-Yo-Ma en Mstislav Rostropovitsj. Uiteindelijk waagde ze een paar jaar geleden de stap om Elgars concert voor te spelen aan de man die mede verantwoordelijk was voor de opname die haar cellojeugd bepaald had: Daniel Barenboim. Hij was zo onder de indruk dat hij haar meteen vroeg het werk live met hem uit te voeren. De eerste keer speelden ze het concert in 2010 in het Sheldonian Theatre in Oxford, een uitvoering die in heel Europa op tv was te volgen. 'De technisch meest complete en emotioneel meest onthutsende uitvoering die ik ooit live gehoord heb', schreef de criticus van The Guardian de dag na het concert. Weilerstein legt alle eer bij Barenboim: "Ik heb zoveel van hem gelerd. Niet alleen over het Celloconcert van Elgar, maar ook over mijzelf als cellist", zegt ze. "Om juist dit celloconcert met hem op te nemen als mijn debuut-cd voor Decca is een droom die uitkomt."

Ook het andere celloconcert dat deze cd siert heeft een band met Barenboim. De onlangs op 103-jarige leeftijd overleden Amerikaanse componist Elliott Carter schreef zijn Celloconcert in 2001 in opdracht van het Chicago Symphony Orchestra voor Yo-Yo Ma. Bij de première op 27 september 2001 stond Daniel Barenboim op de bok. Weilerstein noemt het hels lastige concert van Carter 'fun to play'. "Ik zie de pretlichtjes in zijn ogen als ik het speel", zegt ze ter verklaring. Het werk klinkt simpel, doeltreffend, opwekkend en vrolijk. En ze speelt het net zo overrompelend vanzelfsprekend als Elgars meesterwerk.

Paul Janssen (1-2013)

  • cover

Terug naar het overzicht