Terug naar het overzicht
cover
Bach Sonn und Schild - Cantates BWV 4-79-80
€ 9,99 € 22,99 Bestellen
Toevoegen aan winkelmandje Bestellen

Bach

Sonn und Schild - Cantates BWV 4-79-80

5400439000308

Componist Bach
Titel Sonn und Schild - Cantates BWV 4-79-80
Artiest Collegium Vocale Gent
Dirigent Herreweghe, Philippe
Artikel nr. 0000030LPH
EAN Code 5400439000308
Aantal CD's 1
Label PHI
Releasedatum 2018-09-01
# Titel & Artiest Tijd
1 I. Coro: Eine feste Burg ist unser Gott — Collegium Vocale Gent; Philippe Herrweghe 005:34
2 II. Aria e Choral: Alles, was von Gott geboren — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 003:39
3 III.Recitativo: Erwäge doch, Kind Gottes — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 001:54
4 IV. Aria: Komm in mein Herzenshaus — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 003:15
5 V. Choral: Und wenn die Welt voll Teufel wär — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 003:33
6 VI. Recitativo: So stehe dann bei Christi blutgefärbten Fahne — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 001:25
7 VII. Aria: Wie selig sind doch die — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 004:07
8 VIII. Choral: Das Wort sie sollen lassen stahn — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 001:14
9 I. Sinfonia — Collegium Vocale Gent; Philippe Herrweghe 001:06
10 II. Versus I: Christ lag in Todesbanden — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 004:19
11 III. Versus II: Den Tod niemand zwingen kunnt — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 003:27
12 IV. Versus III: Jesus Christus, Gottes Sohn — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 002:05
13 V. Versus IV: Es war ein wunderlicher Krieg — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 002:36
14 VI. Versus V: Hier ist das rechte Osterlamm — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 002:46
15 VII. Versus VI: So feiern wir das hohe Fest — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 001:34
16 VIII. Versus VII: Wir essen und leben wohl — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 001:05
17 I. Coro: Gott der Herr ist Sonn und Schild — Collegium Vocale Gent; Philippe Herrweghe 004:41
18 II. Aria: Gott ist unsre Sonn und Schild! — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 003:13
19 III. Choral: Nun danket alle Gott — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 001:55
20 IV. Recitativo: Gottlob, wir wissen — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 001:01
21 V. Aria: Gott, ach Gott, verlass die Deinen nimmermehr! — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 003:22
22 VI. Choral: Erhalt uns in der Wahrheit — COLLEGIUM VOCALE GENT - PHILIPPE HE 000:41

AANGENAAM KLASSIEK 2019

‘Philippe Herreweghe en zijn Collegium Vocale zorgen dat Bachs bekendste cantates gaan dansen’, schreef The Guardian al eens. En dat is de spijker op zijn kop. Herreweghe, die al als vocalist betrokken was bij de roemruchte opname van de Bachcantates door Gustav Leonhardt en Nikolaus Harnoncourt, weet Bach meer en meer tot leven te wekken en hem tot een componist te maken die vandaag de dag relevanter lijkt dan ooit. Zijn nieuwe opname van Ein feste Burg ist unser Gott en andere bekende cantates is er weer een om nooit genoeg van te krijgen.

Klassieke Zaken 5-2019


Topdirigent Philippe Herreweghe vergelijkt de muziek van Bach wel met een kathedraal, waarvan hij de meesterlijke architectuur voor de luisteraar transparant probeert te maken. Daarom kiest hij steevast voor een kleine bezetting en zangstemmen met weinig vibrato. Zijn uitvoeringen van Bach klinken dan ook nooit bombastisch of emotioneel, maar bewaren een aangename lichtheid en concentratie. Op deze cd zijn drie feestelijke cantates samengebracht, waarvan twee – Ein feste Burg is unser Gott (BWV 80) en Gott der Herr ist Sonn und Schild (BWV 79) – de triomf van het geloof bezingen. Het interessantste is de Paascantate Christ lag in Todesbanden (BWV 4), waarin niet alleen Gods overwinning op de dood, maar ook de menselijke onderworpenheid aan die dood wordt verklankt. Dat gebeurt in een etherisch duet tussen de sopraan en de alt, wier stemmen tevergeefs, vol schurende dissonanten, om elkaar heen cirkelen, in een poging aan de dood te ontkomen. Wanneer het woord ‘gefangen’ klinkt, springt sopraan Dorothee Mields plotseling een octaaf de diepte in, als om haar gevangenschap hoorbaar te maken. De cd bevat bovendien de poëtische aria Komm in mein Herzenshaus, waarin Mields wederom indruk maakt met haar verfijnde, sierlijke manier van zingen.

Myrthe Meester (5-2018)

COLUMN

Met 'authentiek' alle kanten op
Ooit gehoord van Jan Freiheit? Vast niet. Hij is cellist in de Akademie für Alte Musik en doet zijn naam eer aan als gewaardeerd lid van het gerenommeerde Berlijnse ensemble. Maar hij is soms zo prominent aanwezig dat je je afvraagt: is die Freiheit zo goed of is hij gestoord? Die gedachte drong zich aan me op tijdens de Bach Academie in Brugge. Even was het geen ‘Hemel op aarde’: het motto van dit door Philippe Herreweghe geïnitieerde festival. Bij een uitvoering van een concert voor drie klavecimbels eiste Freiheit zoveel aandacht op als continuospeler dat de solisten naar de achtergrond werden verbannen.

Was dit nou ‘authentiek’ of eigenzinnig? Wat sowieso al de vraag was door al die (14) strijkers. Gustav Leonhardt en Ton Koopman opteerden indertijd voor kleinere formaties. Zoals die waarschijnlijk ook door Bach zelf in Leipzig werden ingezet bij de concerten met zijn zoons in Café Zimmermann. Met twee orkestsuites van Johann Bernhard Bach, een negen jaar ouder familielid van Johann Sebastian, namen de Berlijners echter revanche. Plezante muziek à la Telemann.

Het jaarlijkse festival van curator Philippe Herreweghe bood ook een wereldpremi- ère: een ‘stomme’ film (Lebenslicht) van Clara Pons, op muziek van… inderdaad Bach. Interessant experiment. Al kregen we een wel erg sombere impressie van ons (?) dagelijkse leven in een betonnen stadsjungle voorgeschoteld, inclusief de onontkoombare dood in troosteloos zwart-wit. De trage scènes misten hun uitwerking niet. Godzijdank vooral dankzij Bach. Wiens ‘soundtrack’ overigens net zo goed anders had kunnen worden samengeraapt.
In De Standaard las ik dat niet iedereen dit nieuwe pad van de Bach Academie kon waarderen. Lezingen en discussies, zelfs een concert op een schel piepend en kraaiend orgeltje in de kapel van Onze Lieve Vrouwe van Blindekens – allemaal prima. Maar die film! “Sinds wanneer heeft Bach illustratie nodig? Shame, Herreweghe!”, mailde iemand hem. Het pleit voor de oprichter van het Collegium Vocale Gent dat hij vernieuwingen niet uit de weg gaat. Sinds de oprichting in 1970 heeft dit elite-ensemble niets aan klasse ingeboet. Integendeel.

Het is nu wereldvermaard en trekt binnenkort met de Hohe Messe door Europa. Amsterdam is 16 juni aan de beurt. Gaan! Alleen al om die fantastische jonge Engelse countertenor Alex Potter live te kunnen horen in het Qui tollis en Agnus Dei. In Brugge was hij verschillende keren present als solist en – sympathiek – ook als lid van het koor. Op het slotconcert kwam alles mooi samen in nummer 11 van Bachs Werke Verzeichnis, met de cantate Lobet Gott in seinen Reichen.

Dit zogenaamde Himmelfahrts-Oratorium is een klein meesterwerk met trompetten en pauken. Het wordt zelden uitgevoerd. In Brugge kreeg de uitvoering extra betekenis door de manier waarop Potter de aria Ach bleibe doch, mein liebstes Leben zong. Iedereen kon met eigen oren horen dat Bach deze parel later, in gewijzigde vorm, opnieuw gebruikte in het Qui tollis van de Hohe Messe. Knap staaltje van recyclen. Zouden we zoiets ook accepteren van een buitenstaander?

Ik kom erop omdat ik me onlangs enorm heb geërgerd aan een uitzending van Diskotabel, waarin de Derde symfonie (die met orgel) van Saint-Saëns centraal stond in de vergelijking. Opname B werd aangekondigd als bewerking van iemand die er een orgelconcert van had gemaakt. Idioot idee. Bovendien een doodzonde doordat Guy Bovet de geniale opzet van Saint-Saëns om zeep heeft geholpen. Het orgel komt immers pas in het tweede deel aan bod. Aanvankelijk nauwelijks hoorbaar!

Wie zoiets negeert en daarmee de structuur van een werk aantast, die verdient eerder een pak slaag dan de popsterren die zich aan de populaire finale hebben vergrepen. “Leuke vondst”, hoorde ik iemand zeggen bij Diskotabel. Niemand sprak zich echter uit over de vandalistische daad van egotripper Bovet. Een alom gerespecteerde Zwitserse organist, zegt men, maar dit even terzijde. Het lijntje tussen authentiek en ‘authentiek’ is kennelijk flinterdun.
Nu we daarmee in de romantiek zijn beland: nog een tip. Ook bij de inmiddels 150 jaar dode Hector Berlioz spelen aspecten als origineel en authentiek tegenwoordig een rol. John Eliot Gardiner gaat daarbij, zeer succesvol, aanzienlijk verder dan zijn voorganger Colin Davis. De nieuwe ‘ster’ aan dit firmament is zonder twijfel de Franse dirigent François-Xavier Roth met zijn ensemble Les Siècles. Na Debussy en Ravel hebben ze nu Berlioz onder handen genomen met ‘period instruments’.

Fascinerend. Geen rare fratsen. De verkapte symfonie Harold en Italie, met Tabea Zimmermann als altvioliste, krijgt een intense cd-versie. En om die sublieme liederencyclus Les nuits d’été door een man te laten zingen is vrij uniek. Al zal niet iedereen staan te juichen bij het idee. Dit is toch het domein van sopranen of mezzosopranen? Klopt. Bariton Stéphane Dégout, die eerder op harmonia mundi schitterde met de cd Enfers (operascènes van Rameau en Gluck met Raphael Pichon), levert desondanks toch een respectabele prestatie.

Hoewel het kundige panel van de Parijse pendant van Diskotabel op France Musique een duidelijke voorkeur had voor de verfijnde versie van sopraan Véronique Gens en dirigent Louis Langrée op Erato. En dan nog even het laatste nieuws: Philippe Herreweghe kreeg op 11 maart van de Vlaamse minister van Cultuur het ereteken van Officier in de Leopoldorde. Hoge onderscheiding vanwege “zijn inzet en betrokkenheid”. Nee: niet voor Bach, maar “voor België”! Niettemin een felicitatie waard.

Hans Heg (2-2019)

  • 41HtHiRkbAL
  • cover
  • cover

Terug naar het overzicht