Brahms voltooide zijn drie Vioolsonates respectievelijk in zijn 46-ste, 53-ste en 55-ste levensjaar. In de zeer lyrische Eerste sonate verklaart de toondichter smachtend de liefde aan Clara Schumann. Paul Komen en Marlene Hemmer hebben geen moeite om deze waarschijnlijk nooit geconsummeerde passie verfijnd te vertolken. Hun tempo rubato is plastisch en rijk. Het samenspel en de klank zijn op geen prozaïsche inzinking te betrappen. In de Tweede sonate maakt de verlangende overpeinzing plaats voor een opgeruimde, blijmoedige sfeer. Ook hier wordt met verve gemusiceerd. Luister naar het tot in de puntjes verzorgde Tweede deel met stralende hoge noten van Hemmer en mooie Vivace-interrupties van beiden! De Derde sonate in d-klein is de meest onstuimige en orkestrale van het drietal. Ondanks de vollere schrijfwijze van Brahms waken de muzikanten ervoor dat er altijd tinteling blijft in de stevige klank. De gedrevenheid in het finaledeel Presto agitato ontaardt nooit in een vulgair Espressivo maar blijft gecultiveerd en mooi van toon tot aan de dubbele maatstreep. Robert Schumann noemde Brahms ooit ‘ een jonge adelaar’, en doelde daarmee op de geïnspireerde vlucht van zijn verbeelding. Deze warme, humane vertolkingen bewijzen hoe waar deze karakteristiek is en hoezeer Brahms’ klinkende nalatenschap de tijd moeiteloos trotseert.

Willem Veldhuizen

 

Johannes Brahms

---

Vioolsonates

---

Hemmer, Marlene.
Komen, Paul.

---

DRC 081005/01

---