Strak houden - loslaten - aantrekken - de teugels weer laten vieren - individuele instrumenten niet de kans geven om als kikkers uit de kruiwagen te springen - de teamgeest bewaren. Als het niet om zulke hoogstaande muziek ging - Bruckners Vierde - zou je menen dat het een spelletje is, dat dirigeren van Haitink. Een vermakelijk spel om een groep door de wol geverfde musici te wijzen op een gemeenschappelijk doel. Alles klinkt bij Haitink zo gemakkelijk, zo vanzelfsprekend. Hij heeft Bruckners triolenkathedraal natuurlijk ook al zo’n vijf decennia lang in de vingers en kan elke noot, rust en voordrachtstreepje inmiddels dromen. Iemand van dat kaliber gaat vanzelfsprekend op zoek naar een onderliggende laag, hij ontstijgt het gewone dirigeren. Je hebt dan ook het gevoel dat Haitink met elke muzikale frase wel tien kanten op kan. Hij zet de materie naar zijn hand en ontwijkt elegant de bekende Bruckner-valkuilen, zoals te snel je kruit verschieten. Bij welke dirigent hoor je zulke synchrone pizzicati (tweede deel) en zulke ingehouden pianissimo’s? Het maakt deze uitvoering van juni 2010 in Barbican in Londen tot een echt tijdsdocument: Haitink toen, daar, zo.

Jos van der Zanden

Anton Bruckner

---

Vierde symfonie (Romantische)

---

London Symphony Orchestra olv Bernard Haitink

---

LSO Live LSO 0716

---