Vec Makropulos

Het eeuwige leven, willen we dat stiekem niet allemaal? Zeker als je daarbij jong, mooi en gezond blijft? Emilia Marty brengt opschudding in het leven van iedereen, maar zelf blijft ze er kalm onder. Ooit heeft ze liefgehad, maar ook dat is al meer dan honderd jaar geleden. Misschien brengt de dood toch de verlossing?
Vec Makropulos is een bijzondere opera, die je veel stof levert om over (na) te denken. Gefundenes Fressen voor een regisseur, zeker ook omdat het libretto (van Janáček zelf, naar een verhaal van Karel Capek) werkelijk geniaal is en door de componist voorzien is van even geniale muziek. Maar als je Christoph Marthaler heet dan wil je het liefst een eigen stempel op een productie drukken – en dat doet hij ook. De opera begint met een stomme dialoog die je middels ondertitels kunt volgen. Nee, dat staat niet in het libretto, en het heeft mij ook een paar uur gekost om erachter te komen dat het niet aan de dvd lag. Er wordt ontegenzeggelijk goed tot zeer goed gezongen. Johan Reuter is een fantastische Prus en Raymond Very een zeer aandoenlijke Gregor. Angela Denoke is een rasartieste, en al vind ik haar stem niet echt mooi, zij is in haar rol meer dan overtuigend.

Basia Jaworski (4-2012)