Ja, het is in het Engels. So what? De ‘unvergesslich süsse Melodien’ klinken er niet minder mooi om. Het was de laatste productie van Lotfi Mansouri, sinds meer dan 40 jaar het gezicht van de SFO. Voor die gelegenheid werd een nieuwe Engelse vertaling van het libretto gemaakt, althans van de Franse versie ervan. Hierin speelt de laatste acte niet bij Hanna thuis, maar in het echte ‘Maxim’, wat eigenlijk ook veel logischer is. Mansouri ziet Hanna als een al wat rijpere vrouw, die gezongen dient te worden door een zangeres die Marschallin al had vertolkt. In dit concept past Yvonne Kenny, die hiermee haar roldebuut maakt, wonderwel. Ze beschikt over een schitterende bühnepersoonlijkheid, haar stem is romig, fluwelig en betoverend. Ook Skovhus is een Danilo naar Mansouri’s hand: jeugdig en onweerstaanbaar aantrekkelijk. Zijn stem klinkt als een klok, hij is een begenadigd acteur en een voortreffelijk danser. ‘Ik doe, wat ik kan’ antwoordt hij op Hanna’s ‘u danst goddelijk.’ Nou, hij kan zeer veel en het zal me niet verbazen als hij dé Danilo van onze tijd wordt. Kirschschlager en Turay excelleren als Valencienne en Camille, en ook de rest van de cast is voortreffelijk. Een wonderschone productie. Basia Jaworski