The French Album

De Nederlandse celliste Harriet Krijgh (20) trok op haar veertiende naar Wenen om er te gaan studeren. Met de keuze van de werken op haar debuut-cd ‘The French Album’ laat ze opnieuw zien dat ze lef heeft.

De foto’s in het cd-boekje verraden een zachte persoonlijkheid, door de telefoon klinkt een heldere stem, die heel af en toe naar het juiste woord zoekt. “Mijn Nederlands is niet meer zo goed”, lacht Harriet Krijgh (Zeist, 1991). Tot haar dertiende jaar was ze een wildebras die buiten speelde en in bomen klom. Totdat ze serieuzer dan ooit voor de cello koos en via een bevriende musicus in Salzburg haar weg vond naar Wenen, de bakermat van de Westerse klassieke muziek. De muziekliefhebber die in de Oostenrijkse hoofdstad woont, wordt verwend: alle coryfeeën treden er op, het concertaanbod is groot. Kon Krijgh zich makkelijk settelen? “De eerste jaren ware lastig hoor. Je kent de taal niet goed, je moet een vriendenkring opbouwen. Het heeft wel een tijd geduurd voordat ik me op m’n gemak voelde. Ik heb me helemaal op de cello gestort, dat hielp enorm”.
Harriet Krijgh kreeg les van Lenian Benjamins in de jongtalentklas aan het Utrechts Conservatorium (“dat waren fantastische jaren”). In Wenen kwam ze onder de hoede van Lilia Schulz-Bayrova, bij wie ze binnenkort haar bachelorstudie afsluit. Ze won prijzen op verschillende concoursen. “Niet alleen muzikaal, maar ook op het menselijke vlak heb ik een heel goede band met mijn huidige lerares. Het is echt een intensieve samenwerking. Ze is internationaal georiënteerd, haar opvattingen behoren niet tot een bepaalde celloschool. Dat is goed, want het is belangrijk dat je je eigen spelkarakter ontwikkelt.”
Op de cd speelt Krijgh samen met de Oezbeekse pianiste Kamilla Isanbaeva. De dames voeren een bewerking uit van de Sonate voor piano en viool van Franck, de Cellosonate van Debussy en wat kleinere stukken, waaronder Faurés ‘Élégie’ en Offenbachs ‘Les larmes de Jacqueline’. “Fauré en Franck speelde ik vroeger al”, zegt Krijgh. “Die muziek is bij me gaan horen. Het zijn grote, emotionele werken waar je steeds meer mee kan naarmate je ouder wordt – zo voel ik dat in mijn interpretatie. Het is net als met wijn: hoe langer die blijft liggen, hoe meer kwaliteit hij krijgt. De composities op de uitgave hebben allemaal een eigen karakter, maar passen toch goed samen. Dat het Franse werken zijn, is toeval. Ik wilde ze graag vastleggen en ben trots op de cd, echt een visitekaartje.”

Het strijkinstrument dat we horen op The French Album is van Nederlandse makelij: een cello uit 1690 van de Amsterdamse bouwer Hendrik Jacobs – Krijgh heeft hem in bruikleen van het Nationaal Muziekinstrumenten Fonds. “Ik kan er de prachtigste kleuren uit halen. In het halve jaar dat we nu samen zijn, hebben we het al heel fijn gehad.“

Krijgh zit niet stil, haar concertagenda groeit gestaag. In Nederland trad ze op in de Rotterdamse Doelen, het Amsterdamse Concertgebouw en Vredenburg, Utrecht. Vorig jaar maakte ze haar eerste Azië-tournee. En: een volgende cd is al in de maak. Onlangs heeft ze met de Wiener Kammerphilharmonie en dirigent Claudius Traunfellner Haydns celloconcerten gespeeld in het Weens Konzerthaus – van de uitvoeringen is een opname gemaakt, die in het najaar verschijnt. Toe maar. “Een geweldige ervaring, deze heerlijke stukken spelen in zo’n mooie zaal!” Wat voor muziek maakt Krijgh het liefst? “Het solorepertoire is mijn grote passie. Maar ik geniet ook erg van kamermuziek.” Dat blijkt, niet alleen uit haar debuutalbum, maar ook uit het feit dat Krijgh eind juni haar eerste festival lanceert waarop ze twee dagen met collega-musici op Burg Feistritz, vlakbij Wenen, concerten zal geven.

Frederike Berntsen / nr. 3-2012