Hoe maak je in eind 17e-eeuws Londen een publiekstrekker? Je neemt een van de populairste toneelstukken van de eeuw en schrapt er grote stukken tekst uit. Vervolgens voeg je spektakelstukken (masques) vol muziek, dans, schitterende decors en de nieuwste theatersnufjes. Voor de muziek kies je natuurlijk topcomponist Henry Purcell. Zo ontstond The Fairy Queen, een semi-opera naar Shakespeares A Midsummer Night’s Dream. De tweeëneenhalf uur durende muziek van The Fairy Queen biedt nog steeds veel luistergenot. Purcell combineerde de boeiendste genres van zijn tijd op heel natuurlijke wijze: Engelse koren, Italiaanse aria’s en Franse dansen. Zijn humor en inventiviteit zijn overal te bewonderen. Neem bijvoorbeeld de slepende glissandi van de strijkers in de eerste akte: de dichters die door de elfen geteisterd worden, zijn werkelijk volkomen lazarus. Of luistert u naar de beeldschone aria See, Even Night Herself Is Here waarin de door de Nacht gebrachte rust uitgebeeld wordt. De aria wordt hier prachtig gezongen door de sopraan Carolyn Sampson. Alle zangers op deze dubbel-cd klinken aangenaam. Dirigent Ottavio Dantone en de Accademia Bizantina geven een zeer plezante uitvoering en het koor van de New English Voices is een genot voor het oor. Corien Pull