Sommige uitvoeringen van Beethovens Negende symfonie zijn zo zwaar dat je ze algauw te lang vindt duren. Dat geldt niet voor deze versie. De trompetten, trombones en pauken klinken historisch en de strijkers van de Vlaamse Filharmonie spelen met aangepaste stokvoering en weinig vibrato. Het geeft de uitvoering al meteen energie en een rijkdom aan timbres en contrasten. De balans is uitstekend, de klank transparant: alle partijen zijn te horen. En de tempi zijn overtuigend: snel, maar toch rustig. Herreweghes Negende is wel wat ingetogener dan je verwacht. Op sommige momenten, waaronder de koorstukken in de finale, klinkt de symfonie zo uitbundig als maar kan. Op andere momenten is de klank bedaarder. Duren die passages wat langer, dan gaat de geestdrift er een beetje af. Daar verwacht je iets meer onderhuidse spanning, zodat de climaxen nog logischer zijn. Het koor zingt prima. Je kunt je afvragen of de solisten goed gekozen zijn. Als kwartet mengen ze goed, maar in hun solo’s vormen ze een groot contrast met het orkest. Het uitgebreide vibrato past niet optimaal bij de instrumentalisten. Maar al met al verdient deze organische en heldere uitvoering zeker een plaats in de cd-verzameling.

Hieke van Hoogdalem

Ludwig van Beethoven

---

Symphony no. 9

---

Royal Flemish Philharmonic.
Herreweghe, Philippe.

---

PentaTone Classics PTC 5186 317 (sacd)

---