Mahler, Gustav - Symphony no. 7

Symphony no. 7

Mahlers Zevende zonder overdreven geheimzinnigheid

Dankzij de samenwerking van Chandos met het Residentie Orkest is in de afgelopen jaren veel onbekend repertoire afgestoft, vaak van Nederlandse makelij. Nu lijkt de tijd van de Mahler-Bruckner-traditie weer aangebroken. Mahlers Zevende bij het Residentie Orkest, dat is pure nostalgie! In 1909 ging de componist namelijk zelf voor de laatste keer naar Nederland om dit monstrum van ruim zeventig minuten te dirigeren. ‘Ik kan me niet heugen, dat ooit een werk met meer precisie werd ingestudeerd’, herinnerde een musicus zich. ‘Nie¬mand vond het prettig dat Mahler al bij de eerste maat een op¬mer¬king maakte over een motief dat hij anders gespeeld wilde zien. Het was bijna ruzie, het liep net niet uit de hand.’ Geen wonder, bij Mahlers Zevende moet een dirigent kleur bekennen. Wil hij de bijnaam ‘Lied der Nacht’ eer aandoen, waarbij een stille duisternis via spookachtige intermezzi overgaat in een idyllische en uiteindelijk triomfantelijke morgenstond, dan klinkt deze symfonie heel anders dan bij een ‘no-nonsense’ structuralistische opvatting. Neeme Järvi tendeert naar het laatste. Bij hem geen overdreven geheimzinnigheid in het openings-Adagio, maar hij weet wel de grilligheid en de romantisch-fantastische momenten ten volle uit te buiten.

Jos van der Zanden