Met een aanbevelingsbrief van zijn Antwerpse muziekleraar op zak stond François-Joseph Gossec in 1751, zeventien jaar oud, in Parijs bij Rameau op de stoep. Die bezorgde hem meteen een plek in het privé-orkest van de steenrijke mecenas Le Riche de la Pouplinière. Gossec had het niet beter kunnen treffen, want Johann Stamitz zwaaide daar de scepter en na diens terugkeer naar Mannheim, in 1755, bleek Gossec precies de enthousiaste jonge orkestleider die Stamitz’ functie kon overnemen. Met de expressieve flair van Stamitz’ orkestmuziek nog vers in zijn oren zou de Belg binnen tien jaar tijd zelf een fors aantal symfonieën bij elkaar schrijven en daarmee de ontwikkeling van de Franse symfonie op gang brengen. Mogelijk heeft Mozart er een aantal gehoord toen hij in de zomer van 1778 in Parijs was. Dat Gossec niet tevens een geboren theaterman was, kunnen we hem moeilijk kwalijk nemen. Hij had nu eenmaal niet in Italië gestudeerd. Maar naast de drie uitbundige symfonieën op deze cd, klinkt de instrumentale balletmuziek uit zijn tragédie lyrique ‘Sabinus’ nogal saai, ondanks uitbundig paukengedreun en timbaalgerinkel. Misschien had Guy van Waas zijn slagwerkers een beetje moeten intomen. Of wil hij benadrukken dat de Revolutie voor de deur stond?

Marijke Schouten