Een strijkkwartet van Hugo Wolf, de man van de liederencycli? Jazeker, ook aan dat deftige genre heeft deze romanticus zich ooit gewaagd. Weliswaar als experiment, want hij was nog maar een studentje. Achttien was hij toen hij zijn kwartet afleverde, hij had juist het Weens conservatorium verlaten en was nog zoekende naar een eigen stijl. Het kwartet bezorgde Wolf hoofdbrekens, hij bleef er lang aan schaven. Het is groots en meeslepend, je hoort hoe de teenager conventies probeert te vermijden. Anderzijds hoor je ook wilde haren, een overdaad aan uitdrukkingsmiddelen. De langzame inleiding bijvoorbeeld is al één en al hartsocht en staat bol van chromatiek, wat later Wolfs handelsmerk werd. Hier en daar kijkt Schubert in dit kwartet om de hoek, evenals Wolfs afgod Richard Wagner. De Italienische Serenade horen we meestal in de orkestversie, ofschoon deze oorspronkelijk voor strijkkwartet werd geschreven. In die vorm staat het op deze cd, samen met een salonstuk dat Intermezzo heet. Het Italiaanse Quartetto Prometeo kennen we al van een geslaagde  Schumann-cd. Het ensemble timmert stevig aan de weg en deze indrukwekkende wolf-cd kan de reputatie alleen maar vergroten. Zoveel dartele kwinkslagen - dat doen niet veel kwartetten hun na.

Jos van der Zanden / KZ 3-2012

bestellen