Neem een voorbeeld aan het oude Spanje. Voor christenen, joden én moslims was het daar verdraagzaamheid troef. Maar nu botsen religies en levensopvattingen keihard op elkaar. Misschien dat de kunst het voortouw kan nemen voor wat meer verdraagzaamheid. Cello Octet Conjunto Ibérico begon daarom een groot project waarvoor componisten uit alle delen van de wereld muziek schrijven. De eerste lichting componisten is Spaans. U hoort ze hier. Geen noot zo hoog, geen frase zo expressief, geen kakofonie zo complex, geen ‘achter de kam strijken’ zo fluisterzacht of het octet vertolkt het op briljante wijze. De luisteraar blijft geïmponeerd achter, verbluft haast. Imposant is vooral Attendite van Cristóbal Halffter; virtuoos, expressief, hoewel toch ook wat stug en niet direct ontroerend zoals je van een compositie met de titel ‘luister naar mij’ zou hopen. Aansprekender zijn de twee andere werken. Arquitecturas de la ausencia van J.M.Sánchez-Verdú gaat over verschillende vormen van afwezigheid. In het slotdeel is dat afwezigheid van klank. Prachtig gedaan: tegen een da lontano-achtig, stoffig decor klinkt soms een vleugje cello dat onmiddellijk weer verdwijnt; het ritme is verstard tot even monotone als dreigende kwarten. Luis de Pablo’s ‘…Eleison’ ten slotte is door zijn lyriek een gebeurtenis. En uitstekend gecomponeerd, met traditionele romantische gebaren. Stephen Westra