Kamermuziek neemt in Händels oeuvre een bescheiden plaats in. Kwantitatief valt ze in het niet bij zijn vocale werk en kwalitatief bereikt ze maar incidenteel hetzelfde niveau. Alhoewel… Manze en Egarr bewezen recentelijk nog dat, in de juiste handen, de vioolsonates superieure muziek zijn. En nu is er L’Assemblée des Honnestes Curieux. Zij doen meer dan alleen fantastisch musiceren. Hoboïst Torunczyk en gambist Barciela hebben, samen met musicoloog Terence Best, reconstructies gemaakt van enkele werken die weliswaar nooit in deze vorm zijn gepubliceerd, maar wellicht dichter Händels originele composities benaderen dan de gangbare edities. Immers, veel van Händels kamermuziek werd bij diens leven, doch zonder zijn goedkeuring, gepubliceerd door John Walsh, een gehaaid zakenman en allerminst consciëntieus uitgever, die Händels werk in makkelijk verkoopbare maar slordige arrangementen op de markt bracht. Bij enkele sonates hier is alleen de instrumentatie aangepast, met bijvoorbeeld een hobo in plaats van een blokfluit. Van de Sonata a quattro HWV 404 is Händels auteurschap niet onomstreden, maar de thematische verwantschap met onder meer ‘Alcina’ is onmiskenbaar en de muziek is verrukkelijk. Het laatste werk, de Sonata a quattro in G, is een hypothetische maar verrassend overtuigende reconstructie, gebaseerd op Walsh’ uitgave van Concerto grosso opus 3/3. Een ear-opener! Jan Kunst