In de concertserie Bruno Klassiek Presenteert in Haarlem hoorde ik hem voor het eerst live spelen: Alexei Lubimov (1944), evenals Gilels en Richter pianoleerling van de Russische romanticus Heinrich Neuhaus. Uiterlijk leek de kleine, bescheiden pianist de personificatie van ambtenaar Goljadkin uit Dostojevski’s De dubbelganger. Maar in hem brandde een hemelhoog oplaaiend vuur. Al hebben maar weinig mensen van hem gehoord, van alle nu levende pianisten staat hij misschien wel het dichtst bij de zon. Lubimov is een absolute grootmeester op de vleugel, al is dat in zijn geval meestal geen Steinway. Mozart, Beethoven, Schubert en tijdgenoten speelt hij het liefst op authentieke pianofortes. Omwille van de ultieme klank opteerde Lubimov ook voor zijn wonderschone opname van pianowerken van Debussy voor ongebruikelijke instrumenten uit de periode waarin de muziek ontstond: een Bechstein uit 1925 en een Steinway uit 1913. Het tekent de gewetensvolle manier waarop Lubimov recht probeert te doen aan de partituren die hij speelt. Zijn Debussy wil hij laten klinken zoals de componist wellicht zelf heeft geklonken toen hij deze stukken speelde. Te oordelen naar de verfijnde en genuanceerde interpretaties op deze dubbel-cd is Lubimov daar volledig in geslaagd.

Wenneke Savenije

bestellen