Jean Philippe Rameau was de grootmeester van de laatbarokke Franse tragédie lyrique. Maar ook op het komische vlak schiep hij een meesterwerk: Platée uit 1745. Rameau spotte hier met de godenwereld, de bruiloft van de zoon van Louis XV waarvoor het werk was bestemd én met de serieuze opera. Hij schreef een muzikale karikatuur. Het verhaal is flinterdun. De goden doen de kikker Platée geloven dat ze er beeldschoon uitziet en dat Jupiter met haar wil trouwen. Pas na veel balletten en komische intermezzi wordt Platée uitgelachen en hardhandig afgewezen. Toch blijft het dunne verhaaltje ruim twee-en-een-half uur lang overeind, dankzij de schitterende uitvoering en de prachtige aankleding van deze prijswinnende productie met Marc Minkowski en de zijnen in februari 2002 in het Palais Garnier in Parijs. Voor Minkowski niet verwonderlijk, want hij nam Platée al in 1988 op voor Erato. Tenor Paul Agnew is een schitterende Platée en Vincent Le Texier een uitstekende Jupiter. Wat deze Platée tot zo’n complete ervaring maakt is echter vooral het theatrale aspect. Zowel de aankleding als de acteerprestaties van de vocalisten zijn een genot om te zien en maken een avondvullende komische tragedie lyrique tot een waar feest. Paul Janssen