Er is muziek die zijn charme uitsluitend ontleent aan de uitvoeringspraktijk van de tijd van ontstaan. Wie de salonstukjes van Kreisler over het voetlicht wil brengen zal zich moeten verdiepen in het vioolspel van de vroege twintigste eeuw. Grote componisten als Beethoven schreven echter in een taal die voor zoveel interpretaties vatbaar is, dat elke musicus van enig formaat zich steeds weer uitgedaagd voelt. Zo speelt Brautigam in zijn onlangs voltooide serie opnamen van Beethovens pianowerken op kopieën van oude instrumenten terwijl de Franse meesterpianist Guy op de eerste cd van zijn geplande cyclus Beethoven recht doet via de rijkere klank van een moderne vleugel. Het oude instrumentarium maakt snellere tempi mogelijk en een grotere wendbaarheid in de dynamiek. Guy daarentegen maakt rijkelijk gebruik van rubato, adempauzes en vertragingen om het verloop van de frases duidelijk te maken. De langzame delen zijn bij hem zeer langzaam en over het algemeen volgt hij de oudere opvattingen die hun bestaanrecht hebben behouden naast de ideeën van de nieuwere historische uitvoeringspraktijk. Terwijl Brautigam zijn publiek in direct contact met Beethoven lijkt te brengen, profileert Guy zich duidelijk als interpretator en voorziet zijn Beethovenspel op romantische wijze van een persoonlijke signatuur.     

Katja Reichenfeld