Daar is hij weer, die weergaloze laatste pianosonate van Schubert (D 960), die volgens Schumann 'de diepste roerselen van de menselijke ziek blootlegt'. Schubert schudde dit monument uit zijn mouw kort voor zijn dood en het is de vraag of hij het ooit heeft horen spelen - zélf kon hij het niet. Schubert zou zeker tevreden zijn geweest met Andsnes’ uitdrukkingskracht! Hoe subtiel legt Andsnes in het openingsdeel de bastrillers neer, hoe ingetogen brengt hij de vele modulatiezwenkingen. En dan de intense stilte van het Andante, waarbij de rechterhand subtiele hoge nootjes laat fonkelen om vervolgens de diepte van het basregister op te zoeken, de linkerhand negerend. Dit is muziek op het scherpst van de snede, waarbij niets gemaskeerd kan en mag worden. De liefde van Andsnes voor Schubert werd geboren uit de samenwerking met Ian Bostridge, waarbij het idee ontstond om sonates en liederen op cd te combineren. Daar is over nagedacht, want de hier gepresenteerde liederen passen qua sfeer uitstekend bij de sonate, vooral het emotionele ‘Abschied von der Erde’ (D 829) dat als slot dient. Bij dit droevige melodrama kún je niet anders dan Schubert zelf voor je zien, een leven dat onbarmhartig in de knop werd gebroken. Jos van der Zanden

Franz Schubert

---

Pianosonate D 960, drie liederen

---

Andsnes, Leif Ove, Bostridge, Ian.

---

EMI 5 57901 2

---