Pianoconcerto, Introduction & Allegro appassionato, Introduction & Concert-Allegro

Eigenlijk schreef Robert Schumann drie pianoconcerten: één lang en twee korte. Het beroemde opus 54 uit 1845 is een van de grote meesterwerken in dit genre, door de onvergetelijke melodiek, maar ook door de sublieme verwevenheid van piano- en orkestklank. Dat zijn andere concertante composities ook niet te versmaden zijn, is minder bekend. Hun titels geven het al aan: een korte, langzame inleiding met een hoofddeel dat passie paart aan poëzie. Opus 92 uit 1849 heet Introduction & Allegro appassionato en het nog minder bekende, vier jaar jongere opus 134 draagt de naam Introduction & Concert-Allegro. Het was natuurlijk Clara Schumann – wie anders? – die ze in première bracht; die van opus 134 vond zelfs in Utrecht plaats. Angela Hewitt toont zich een waardig opvolgster van Clara. De Canadees-Britse pianiste, bekend door haar complete Bach voor Hyperion, is veel veelzijdiger dan men weet. Ze voelt zich in het hoogromantische idioom net zo thuis en voor haar heeft Schumann geen geheimen. In het pianoconcert is de wisselwerking met het orkest geweldig. In de kortere stukken, briljant en virtuoos voor de piano geschreven, kent het orkest zijn plaats en blijft iets meer op afstand. Een mooie combinatie van de bekende en de onbekende Schumann.

Gerard Scheltens