Deze cd is inmiddels in een aantal muziekbladen de hemel in geprezen, omdat de Noorse pianist Leif Ove Andsnes nu van de pianoconcerten van Grieg en Schumann ‘klassieke’ lezingen heeft toegevoegd aan de catalogus, die in één naam genoemd mogen worden met die van Dinu Lipatti en Murray Perahia. Daar kun je onmogelijk iets tegen in brengen. Want beide concerten worden inderdaad met een bijna onthutsende autoriteit gespeeld. Over elk moment is diep nagedacht, niets aan het toeval overgelaten. Dat de cd zo overtuigend is, is niet alleen te danken aan Andsnes, maar in meer dan gebruikelijke mate ook aan Mariss Jansons. Deze Russische dirigent, die binnenkort Riccardo Chailly zal opvolgen als chef-dirigent van het Concertgebouworkest, tovert een opmerkelijk volbloedige orkestklank te voorschijn. Zelden hoorde ik de celli zo gloedvol zingen. En de orkestrale climaxen zijn dusdanig spectaculair, dat ik mij onwillekeurig vastgreep aan mijn stoelzitting. Er bestaan zielen die een opname waarin in het geheel niets misgaat beangstigend vinden, omdat er weinig menselijks meer in te bespeuren valt. Zij doen er beter aan deze uitgave te mijden. Alle anderen wordt dringend aangeraden naar de dichtstbijzijnde winkel te rennen. Want deze cd is goud waard. Dimitri van der Werf