Stormachtig spel en intense rust

Beethoven schreef zijn laatste pianosonates (opus 109, 110 en 111) tussen 1820 en 1822 – de componist was doof toen hij met zijn kroontjespen deze werken op het papier kraste. De uitgever Schlesinger vroeg hem in mei 1820 drie sonates in drie maanden te schrijven. Beethoven nam de opdracht aan, maar deed er, druk bezig met onder meer de Missa solemnis, wat langer over. De tweeëndertig sonates van Beethoven behoren tot het ijzeren pianistenrepertoire en zijn talloze keren vastgelegd door de beste vertolkers. Elisabeth Leonskaja heeft de slottrilogie eind vorig jaar opgenomen. Deze grande dame bespeelt een Steinway uit 1901, een vleugel met een donker timbre waar ze uitstekend mee uit de voeten kan. Zo laat Leonskaja, meesteres van de timing, in opus 110 (Sonate nr. 31) een razend spannend Allegro molto horen. Met een pezige aanslag voorziet de Russische de noten van een lichtgevend randje, en even later horen we zijdezacht glanzende passages. In het swingende ritme van de Arietta uit opus 111 (Sonate nr. 32) brengt ze in één vloeiende beweging stormachtig spel en intense rust. Leonskaja boeit tot de laatste maat is uitgeklonken. Om stil van te worden.

Frederike Berntsen