Music for flute and strings

Wie Carl Friedrich Abel zegt, denkt aan Johann Christian Bach, zijn compagnon in de Londense Bach-Abel-concerten. Voordat Abel echter richting Engeland vertrok had hij er al een heel muzikaal leven opzitten. En behalve de viola da gamba, waarop hij excelleerde, hoorden ook fluit, viool, klavecimbel en hoorn tot zijn muzikale domein, iets waarin hij overigens geen uitzondering vormde, want multi-instrumentalisme was evenzeer een gewoonte als een vereiste in de achttiende eeuw. Dat zijn compositorische wortels in Dresden liggen, waar Johann Joachim Quantz en Pierre-Gabriel Buffardin de fluit tot een enorm populair instrument maakten, laat zich, zo maakt deze opname duidelijk, nauwelijks ontkennen. De galante stijl, gelardeerd met empfindsame elementen, typeert Abels muzikale wereld, waar het blijkbaar goed toeven is, als we fluitiste Georgia Browne en Nordic Affect mogen geloven. Een ronde orkestklank met een stevig fundament voorziet deze uitvoering van een mooie diepe klank terwijl beweeglijke soli en smaakvolle ornamentiek het feest compleet maken. Het fluitconcert in G ademt rococo, terwijl het dramatische concert in e terugverwijst naar de (Italiaanse) barok. Dresden, de muzikale smeltkroes van weleer, waar oude schoenen niet werden weggegooid, zelfs al had men al lang nieuwe…

Andrew van Parijs