Het zou een decennium geleden door velen als vloeken in de kerk beschouwd zijn: Bach op een Steinway en begeleid door een orkest met moderne instrumenten. Maar gelukkig: dogmatiek maakte plaats voor gezond pragmatisme. En waarom zou een coryfee als Perahia met zijn vingers van Bach af moeten blijven, alleen omdat hij een hedendaagse vleugel bespeelt? Perahia nam al eerder klavierconcerten van de Thomascantor op, alsmede de Goldberg-variaties. En het is juist in dit solorepertoire dat hij ook de meeste indruk maakt, vooral door zijn aanstekelijke speelplezier. Wat minder enthousiast ben ik over de orkestdirectie van Perahia. Op de orkestklank van de Academy is weinig aan te merken: ze is verzorgd, gepolijst en heel evenwichtig. Maar de lezingen krijgen wat weinig reliëf. Vergeefs zoek je naar een expressieve uithaal, een onverwachte wending, iets wat je even op het verkeerde been zet. Een wat formele Bach kortom, maar zeker eentje die door Perahia's pianistische bijdragen de moeite waard blijft, zeker als je dit repertoire niet per sé wilt horen op klavecimbel en darmsnaren. Frits de Haen