Aan welk stuk had Sergej Rachmaninov de grootste hekel? Aan de Prelude in cis op.3 nr 2 van Rachmaninov. 'Dat ding', zo noemde hij 'm later met een zuinig mondje. Had ik 'm maar nooit geschreven, dacht hij wanneer het publiek er wéér om vroeg - eventjes vergetend dat deze vier minuten hem wereldberoemd hadden gemaakt. Is er nou ook echt iets mis met die beruchte prelude? Het is onmiskenbaar een gepassioneerd werkje, een blik in het Rusland van omstreeks 1890 en vertolkt door Vladimir Ashkenazy blijkt het rijkgeschakeerd. Ashkenazy’s vormkracht is fenomenaal; van elk gevoel gespeend plant hij de drie eerste dondernoten, waarna een lieflijk en subtiel lijnenspel begint dat de romantische excessen in deze muziek afzwakt en opneemt binnen een intelligent betoog. Zo getuigt de hele cd van Ashkenazy's opmerkelijke synthese van romantiek en afstandelijkheid. Afgezien van de Prelude en de Vocalise zijn de werken op de cd niet zo bekend. De Fantasiestukken op.3 - broertjes van de Prelude - blijken fris. De Moments musicaux op.16 zijn soms wijdlopig, maar de Fragmenten (1917) zeggen met weinig noten veel. De transcriptie van het lied 'Hoe lieflijk deze plek' tenslotte is een fijn geslepen juweel, de kiem van het adagio uit de Tweede symfonie: een oase van donkerblauwe liefde. Stephen Westra

Sergej Rachmaninov

---

Moments musicaux op.16 e.a.

---

Ashkenazy, Vladimir.

---

Decca 475 6198

---