Mis in C KV 427, Maurerische Trauermusik KV 477

Tijdens het symposium van het Bachfest 2006 in Aschaffenburg vergeleek Robert Levin de Grosse Messe van Mozart met Bachs Hohe Messe. Zonder verder in te gaan op musicologische details zullen de meesten beamen dat beide composities elkaar in grootsheid weinig ontlopen. Maar bij Mozarts Mis is het vooral de onvoltooidheid die de gemoederen bezig blijft houden. Nu brengt postuum voltooien, net als andere vormen van muzikale extrapolatie, een bepaalde mate van onzekerheid met zich mee, zodat er vroeg of laat iemand opstaat die een nieuwe poging waagt. Na Levin was het in dit geval Langrée die, zoals hij in het booklet beargumenteert, met veel inzicht in Mozarts componeerstijl de Mis KV 427 heeft aangevuld. Dat gaat hem zo op het eerste gehoor goed af, maar wat hem misschien nog beter lukt, is het tevoorschijn toveren van een orkestklank die van begin tot eind blijft boeien. Een klank die zangers bijna boven zichzelf doet uitstijgen en waarin het ietwat zwaar aangezette koorvibrato niet eens zo erg opvalt. Dezelfde aangrijpende toon vinden we terug in de Maurerische Trauermusik, waar Langrée de melodische lijnen fraai uitspint.

Andrew van Parijs