Een Pool in Parijs, net als Chopin. Uit angst om door deze overeenkomst als Chopin-specialist te worden geëtiketteerd, zette Piotr Anderszewski het werk van zijn landgenoot zelden op zijn recitalprogramma. Nu is hij toch gezwicht tot het uitbrengen van een cd met late werken van de componist. Door de muziekpers is die verwelkomd als een van de beste uitgaven van de laatste jaren. En met recht. In zijn zoektocht naar de poëtische ideeën in deze stukken bewandelt hij verrassende zijpaden, waarbij hij zich afzijdig houdt van het louter fysieke machtsvertoon waartoe bijvoorbeeld de polonaises legioenen pianisten verleiden. Anderszewski stemt zich af op veel fijnzinniger niveau’s, op het fragiele evenwicht in de subtiel verschuivende harmonieën, kleine ritmische nuances en fijngeweven tussenstemmen. In zijn mazurka’s geen scherpe accenten om het folkloristische element in deze van origine Poolse boerendansen te profileren, maar dromerige halftinten en fluisterzachte frases, alsof het platteland uit de mist van een door heimwee gekleurd geheugen is getransformeerd tot een gebied dat door niemand nog is begaan. Van de ballades maakt hij intrigerende vertellingen, waarin het verloop ook nog verrassend is voor wie deze stukken door tientallen uitvoeringen in zijn geheugen verankerd lijkt te weten. Dimitri van der Werf