Rameau heeft zijn opéra-ballet Les Indes galantes na een lauw onthaal in de Parijse Opéra drastisch omgewerkt en aangevuld. Pas toen werd het een succeswerk, waarna het publiek bijna vijftig jaar kon wegdromen bij galante taferelen op exotische locaties die onder de noemer ‘Indië’ het Verweggistan van de achttiende eeuw verbeeldden. Alleen al in de Académie Royale de Musique vonden er tussen 1735 en 1773 meer dan driehonderd opvoeringen plaats, in wisselende samenstelling. Aan de almaar groeiende reputatie van dit stuk heeft Rameau’s klaviertranscriptie in niet geringe mate bijgedragen: iedereen kon thuis op klavecimbel zijn eigen favoriete nummers naspelen. Christophe Rousset maakt er een professionele onemanshow van en heeft daar meteen ook het perfecte instrument bij gezocht, een Hemsch-klavecimbel dat deel uitmaakt van de instrumentencollectie van de Parijse Cité de la Musique. Qua klank en uiterlijk is het representatief voor de klavecimbels zoals die rond 1750 in de elegante salons van de Franse elite stonden en Rousset weet, met zijn strakke tempi en licht gedistantieerde voordracht, de aristocratische sfeer van deze rococomuziek op te roepen. Bij hem geen barok pathos maar des te meer aandacht voor momenten van ‘tendresse’. Dichter bij de klank komen die Rameau en zijn tijdgenoten in hun oren hebben gehad, is amper mogelijk.

Marijke Schouten