Kunst, seks en dood, daarover gaan Hoffmans vertellingen, aldus de Franse regisseur Olivier Py. Ze zijn met elkaar verstrengeld in de belichaming van het verlangen. Zo vormen ze een drie-eenheid die verscholen gaat achter het masker van een ‘Vrouw’. Daar is Py zeer consequent in, vandaar dat alle vrouwen op de bühne er precies eender uitzien. Met hun zwarte pruiken en overdreven make-up lijken ze sprekend op Liza Minelli in Cabaret. In deze productie van het Grand Théâtre in Genève zijn er doodsmaskers, begrafenisondernemers en skeletten, er is veel (frontaal, m/v) naakt, er zijn heuse orgiën, en Olympia lijkt net een opblaaspop uit de sekswinkel. Ik vind het fantastisch. Het klopt, het is logisch en bovendien ongemeen spannend. Het futuristisch aandoende decor met steeds wisselende stellages van staal, spiegels, glas en (voornamelijk) aan- en uitgaande lichtjes werkt zeer suggestief. Daarbij is de cast zeer sterk. De Belgische tenor Marc Laho is een prachtige Hoffmann. Zijn stem heeft iets weg van die van Alfredo Kraus, een echte ‘leggiero’, maar dan met meer kracht. En met een perfecte uitspraak van het Frans. De schurken zijn in goede handen van Nicolas Cavallier, en de dames Stella Doufexis, Patricia Petibon, Rachel Harnisch en Maria Riccarda Wesseling zijn allen bijzonder overtuigend. Een aanwinst.

Basia Jaworski

Jacques Offenbach

---

Les contes d’Hoffmann

---

Laho, Marc.
Doufexis, Stella.
Cavallier, Nicolas.
Petibon, Patricia.
Harnisch, Rachel.
Wesseling, Maria Riccarda.
Orchestre de la Suisse Romande.
Davin, Patrick.
Py, Olivier.

---

BelAir BAC 049 (2 dvd’s)

---

---

bestellen

---