Claude Debussy beaamde dat de twaalf Études voor piano die hij in 1915 componeerde veel vragen van een pianist. Misschien is het wel de vereiste virtuositeit die ervoor gezorgd heeft dat deze stukken in de schaduw staan van de bekendere Préludes en Images. Een andere mogelijke verklaring ligt in het feit dat een buitenmuzikale program voor de Études ontbreekt – hier geen suggesties van kathedralen en maneschijn, het is steeds een enkel interval of pianistische geste die aan de basis staat van de Études. De Belgische pianist Jan Michiels speelt deze meesterwerken op een Erard-vleugel uit 1892. Het instrument is qua klank nog ver verwijderd van een moderne Steinway. De klank is licht, maar in de laagte wat dof. Voor Michiels vormt dat geen belemmering om de nuances en subtiliteiten van de muziek uit te lichten. Hij staat niet stil bij fraaie samenklanken, maar denkt vooruit en houdt vast aan zijn legato. De Études worden afgewisseld met andere late pianowerken en stukken uit de in 1920 uitgebrachte Tombeau de Debussy. Onder anderen Bartók, Stravinsky, De Falla en Dukas bewezen de in 1918 overleden Debussy met hun composities de laatste eer.

Merlijn Kerkhof