Enkele jaren geleden begon Decca aan een belangrijk project, inmiddels helaas gestaakt (in Duitsland heruitgebracht in de midprice), getiteld ‘Entartete Musik’. Gelukkig voor ons, en voor de ooit vervolgde en later vergeten componisten, werkt Orfeo aan een vergelijkbaar ‘Musica Rediviva’. Op de nieuwste cd van die serie kunnen we kennis maken met onbetwiste meesterwerken – de ‘vocale symfonieën’ van Schulhoff. Beide werken, gecomponeerd in de jaren 1918-1919, tonen ons een andere, onbekende Schulhoff – de romanticus pur sang. Het zijn ook typische werken voor die tijd, die de onvervalste sfeer van de fin de siècle ademen: donker en melancholisch. De vergelijking met Mahler, Zemlinsky of Schreker dringt zich op, en het is werkelijk onvoorstelbaar dat zoiets moois tot 1999 op zijn première moest wachten. Doris Soffel is voor mij een van de mooiste mezzo’s van onze tijd. Haar warme, donkere timbre past de zwaarmoedige melodieën als een handschoen, iets, wat ze al eerder had bewezen door ‘Uhrlicht’ (Mahler 2, uitvoering onder Inbal) naar een ongekende climax te brengen. Mooier kan het niet. De ook voortreffelijk uitgevoerde Suite kunt u beter een andere keer beluisteren, die werkt ontnuchterend. Basia Jaworski