l’Arbre pleure

Nathalie Loriers is een klassiek opgeleide, later tot de moderne jazz bekeerde pianiste uit Wallonië, die zich net als veel collega’s is gaan interesseren in niet-Westerse muziek om ook eens ander basismateriaal te verkennen dan de akkoordenschema’s van de bebop. Het kruispunt waar haar composities, en die van ûd-speler Karim Baggili zich afspelen, verbindt Amerika met Arabië, dat een traditie kent waarin melodische en ritmische variaties, echte ‘arabesken’, belangrijker zijn dan de harmonische beweging die door eigentijdse improvisatoren wel eens als belemmerend wordt ervaren. Niet dat de stukken alsmaar in één akkoord blijven hangen, want vele tempo- en maatwisselingen, en het inzetten van meerdere charmante melodieën zorgen voor kleine suites, met spanningsbogen die blijven boeien. De groep van Loriers haalt dan ook geregeld het hoge peil van Rabih Abou-Khalil, de Duits- Libanese luitspeler die als een van de pioniers van deze muzikale uitwisselingsprogramma’s geldt. Dat is voor een groot deel ook te danken aan het niveau van de solo’s, waarbij de klare lijn van de leidster en de fonkelende lyriek van Baggili prettig contrasteren met de woeste, vaak overgeblazen uitbarstingen van de Italiaanse klarinettist Gianluigi Trovesi, die met zijn rauwe kreten aan John Coltrane doet denken en de sfeer daardoor nog afwisselender maakt. Frank van Herk