Behalve het zijige hoesje is alles goed aan de tweede cd die het Britse Ambache Ensemble wijdde aan de Amerikaanse componiste Amy Beach (1867-1944). Op de vorige blikte een zelfverzekerde Beach uitdagend in de camera, hetgeen beter past bij haar krachtige muziek. Zij was een muzikaal wonderkind: op haar zestiende maakte ze haar debuut als pianiste en twee jaar later soleerde ze al met het Boston Symphony Orchestra in een Pianoconcert van Chopin; tevens werd haar eerste compositie gepubliceerd. Daarna zouden er nog zo’n driehonderd volgen. Beach blinkt uit in het bedenken van aansprekende melodieën. Of het nu de vroege, nog romantisch klinkende Sonate voor viool en piano betreft (1897), het dissonante Strijkkwartet (1921-28), of de onwereldse Pastorale voor blaaskwintet (1941), haar muziek zingt van begin tot eind. Zij lokt je mee naar andere sferen, zoals in het met tragische weemoed gevulde Dreaming voor cello en piano (1892). Steevast grijpen de instrumenten prachtig in elkaar, met vooral in de latere werken contrapuntische lijnen die elke zwaarwichtigheid ontberen. Hoogtepunt is het Strijkkwartet, waarin drie melodieën van de Inuit het melodische en harmonische materiaal leveren voor het hele stuk. Eén daarvan klinkt als een voorecho van Sjostakovitjs’ Zevende Symfonie, wat deze muziek nóg spannender maakt. Een pracht-cd. Thea Derks

Amy Beach

---

Kamermuziek voor diverse bezettingen

---

Ambache Ensemble.

---

Chandos CHAN 10083

---