Bescheidenheid heet een Nederlandse deugd te zijn, maar waarom? Luister eens naar de negen klavecimbelsuites van Middelburger Pieter Bustijn en je wordt vanzelf trots op deze componist en zijn stad. Geschat door Duitse muziekcritici uit de achttiende eeuw als Johann Gottfried Walther en Johann Tobias Krebs ligt het voor de hand dat Bustijn het in zich had om nog veel meer van deze fijnzinnige klavecimbelwerken te componeren. Bovendien roepen de inconsistenties voor wat betreft tempoaanduidingen in afwisselend Frans en Italiaans – het gaat in dit geval om de uitgave van deze suites door Estienne Roger in Amsterdam – des te meer vraagtekens op, dat je ook omwille van het vergelijken naar meer werk van dezelfde componist zou verlangen. En dan is er nog die ietwat curieuze melange van Franse en Italiaanse smaak, ‘les gôuts réunis’ op z’n Nederlands. Georg Philipp Telemann zou instemmend hebben geknikt, want gelet op de enorme klantenkring van Roger is het heel goed mogelijk dat Bustijn in de muziekboekenkast of op de lessenaar ‘buren’ had als Dietrich Buxtehude, Gottlieb Muffat of Christoph Graupner. En dan de uitvoering door Steven Devine: onvergetelijk! Bescheidenheid siert de mens, Bustijn de suite.

Andrew van Parijs