In het vorige nummer besprak Marijke Schouten Monteverdi’s Zesde madrigaalboek door Concerto Italiano. Ik doe dat nu weer. Er zit echter veertien jaar tussen de nieuwe opname op Naïve en deze heruitgave. Alessandrini is gebleven, maar geen van de zangers of instrumentalisten is dezelfde. Sterker nog: liefst vijf van de zeven zangers hier maken inmiddels deel uit van La Venexiana. Fans van beide, concurrerende ensembles worden dus bediend met deze heruitgave, die bovendien als catalogus-cd van Arcana extra voordelig is geprijsd. De uitvoeringen zijn wat gedragener, wat zeer wel past bij deze bundel. Als enige van Monteverdi’s acht boeken is het zesde niet opgedragen aan een patroon of beschermheer, en onderscheidt het zich door een bijna monomane behandeling van het thema afscheid. Dat de componist een aantal van de madrigalen, gepubliceerd in 1614, al in 1608 schreef, kort na het overlijden van zijn vrouw Claudia en zijn pupil Caterina Martinelli – creatrice van de titelrol in ‘Arianna’ – is mogelijk de verklaring. Monteverdi achtte de werken kennelijk te persoonlijk om aan derden op te dragen. De thematische eenheid wordt gecompenseerd door de stilistische diversiteit: van traditioneel, vijfstemmig a capella tot Monteverdi’s nieuwe concertato-stijl. En dat zijn madrigaalbewerking van Arianna’s beroemde Lamento juist in deze collectie een plaats vond, zal geen toeval zijn. Jan Kunst

Claudio Monteverdi

---

Il sesto libro de madrigali

---

Concerto Italiano.
Alessandrini, Rinaldo.

---

Arcana A2006

---