Countertenor Andreas Scholl treedt van de schaduw in het licht. Acht jaar geleden nam hij zijn eerste Händelrecital op, Ombra mai fù, met daarop als blikvanger natuurlijk de gelijknamige aria die letterlijk vertaald ‘Er was nooit een schaduw' betekent. Nu is er ‘Il duello amoroso', een ondanks het onvermijdelijke liefdesgetalm, -geklaag en -geween heel wat lichter getint product. Met vier stralende, strelende Italiaanse kamercantates van Händel. Een sublieme cd.

Andreas Scholl kent zijn Händel. Al jaren. Indertijd maakte hij zijn debuut in Glyndebourne als Bertarido in ‘Rodelinda', en met die rol debuteerde hij ook in de Metropolitan Opera in New York. Het enthousiasme van de pers kende geen grenzen. Om nog maar te zwijgen van Scholls vertolking van de titelrol in ‘Giulio Cesare' in het Théatre des Champs-Elysées. Deze nieuwe Händel-opname komt dus geenszins als een verrassing.

Scholl zingt de jonge Händel. De componist is tussen de 20 en de 25 wanneer hij deze cantates componeert. Hij verblijft in Italië want Duitsland is hem te klein geworden. Zijn reis blijkt geen domme beslissing: in Venetië, Napels, Florence en Rome maakt hij snel naam. De kranten melden het bezoek van ‘een jonge Duitser, een uitstekend componist' en Händel heeft gemakkelijk toegang tot de meest vooraanstaande kringen. Hij componeert in razend tempo, verdient stukken beter dan de gemiddelde prima donna en baadt in luxe: zijn huishoudboekje maakt melding van de aanschaf van ‘twee zware, gevoerde gordijnen' om de felle lichtinval in zijn Romeinse appartement te temperen en elders van ‘45 pond sneeuw' (ofwel ijs) voor het koelen van zijn heerlijke drankjes.

De meeste cantates schrijft hij voor steenrijke mecenassen die in hun barokpaleizen op de zondagmiddag zogenaamde ‘conversazioni' houden, gezellige met muziek bevruchte bijeenkomsten. Händels muziek doet hen een poos verwijlen in het pastorale Arcadië, dat gedroomde land waar herders en herderinnetjes temidden van louter vredige natuur weinig anders doen dan minnen en knuffelen en een klein beetje boos op elkaar worden als het eens tegenzit. Het is typisch Händel om in zulk sentimenteel gemier wat stekeligheid te mengen.

De titel ‘Il duello amoroso' (Het liefdesduel), de eerste cantate op deze cd, getuigt daarvan. Hoe in het slotduet Scholl en sopraan Hélène Guilmette (als dweperige Daliso en grillig ontwijkende Amarilli) elkaar met hun respectievelijke ‘Sì, sì!' en ‘Su, su!' om de oren slaan: heerlijk. Händel moet zelf ook dol op deze sarcastische muziek zijn geweest. Het is een boeiend wereldje, dat Arcadië van Händel. Iets wat Andreas Scholl begrijpt. Terwijl de hemelse zang van countertenoren naar mijn smaak nogal eens ontaardt in weliswaar beeldschoon maar in evenredige mate saai gejubel, heeft Scholl oog en oor voor diversiteit. Nerveus en grimmig bij aanvang van ‘Mi palpita il cor', ijl in de oneindige aria ‘Ho tanti affanni', expressief in ‘Il duello amoroso' en - hier mag het! - zoetgevooisd in de ‘zoete tijden' van ‘Nel dolce tempo'.
Van de Accademia Bizantina kan ik hetzelfde zeggen: de bij wijze van intermezzo

gespeelde triosonate opus 1/2 is minstens zo verhalend als de cantates. Niet gering ook is het aandeel van de Accademia in ‘Il duello amoroso'. De musici verlenen een opwindend decor en geven je zo het gevoel dat de liefdestwist een klein volksoproer wordt, wat het elitaire gedoe van miniem minnenden in Arcadië een bredere, algemeen menselijke betekenis geeft.

Stephen Westra

George Friedrich Händel

---

Il duello amoroso

---

Scholl, Andreas.
Guilmette, Hé.
lè.
ne.
Accademia bizantina.
Dantone, Ottavio.

---

HMC 901957

---