Carl Philipp Emanuel Bach geldt als de meest eigenzinnige en dwarse zoon van Johann Sebastian. Die dwarsigheid uit zich in vooral in zijn klaviermuziek. Bij het schrijven van zijn soloconcerten voor fluit moest hij zich danig inhouden, want zijn broodheer, Frederik de Grote van Pruisen, speelde zelf een aardig partijtje fluit en was niet zo gediend van nieuwlichterij. Daarbij was het ook nog zo dat de belangrijkste muzikale positie aan het hof werd bekleed door Johann Joachim Quantz, virtuoos fluitist en eveneens conservatief van smaak. Maar als componist moest Quantz toch zijn meerdere erkennen in de Bachzoon. Dit vertaalde zich niet in financiele zin want het salaris van Quantz was vijf keer hoger dan dat van Carl Philipp Emanuel. Alexis Kossenko is voor het label Alpha begonnen aan wat een complete opname van C.P.E. Bachs fluitconcerten moet worden en dit eerste deel is bepaald veelbelovend. De concerten, geschreven voor Quantz of misschien toch voor de fluitende vorst zelf, vereisen de nodige virtuositeit die Kossenko met verve etaleert. Maar hij maakt er geen show van. Waar het moet, krijgt het prachtig spelende strijkorkest Arte dei Suonatori alle ruimte. De hier opgenomen drie fluitconcerten doen kortom verlangen naar meer. Marcel Bijlo

Carl Philipp Emanuel Bach

---

Fluitconcerten, volume 1

---

Kossenko, Alexis.
Arte dei Suonatori.

---

Alpha 093

---