Dat Mozart een beetje neerbuigend over hem deed, moeten we maar met een korreltje zout nemen. Wie aan de grond zit ervaart elke collega immers als een mededinger. In 1789 was dat Johann Wilhelm Hässler, die door Mozart de loef werd afgestoken aan het klavier en het orgel. ‘De akkoorden van Bach heeft hij in zijn geheugen, da’s alles. Er komt geen behoorlijke fuga uit zijn vingers’, aldus Mozart. Deze cd bewijst dat Hässler toch echt wel wat meer in zijn mars had dan van buiten geleerd werk. In zijn lange leven componeerde hij heel wat klaviermuziek, waarvan het grootste deel op klavecimbel het best tot zijn recht komt. Want hij mag dan nog hebben geleefd toen Schumann en Mendelssohn al rondliepen, Hässler was een echte exponent van de 18de eeuw. In de jaren zeventig en tachtig was hij het meest productief en uit die tijd stamt ook de hier gepresenteerde muziek. Mozart had wel gelijk: als je Hässlers fantasieën hoort, krijg je soms associaties met Bach. Klavecinist Michele Benuzzi permitteert zich nogal wat ritmische vrijheden, wat bij de fantasieën aanvaardbaarder is dan bij de pre-klassieke sonates. Hij speelt op een Falkener uit 1773, die een opgewonden, doordringende klank laat horen.

Jos van der Zanden