Holland Baroque Society's nieuwe dubbel-cd La Cetra met Rachel Podger gooit hoge ogen
DONDERDAG 24 MEI 2012
Dé website voor liefhebbers van klassieke muziek .
Toen Johannes Brahms in 1854 kennismaakte met Robert en Clara Schumann had hij nog geen symfonische werken geschreven. Op aandringen van zijn vurige bewonderaar Schumann besloot hij dan toch tot een symfonisch avontuur. Wat echter oorspronkelijk zijn Eerste symfonie zou worden, eindigde als een Sonate voor twee piano’s waaruit nog weer later het Eerste pianoconcert voortkwam. Brahms, die vooral tegen het probleem van het orkestreren opzag, was zich er blijkbaar niet van bewust hoe groot het symfonische aandeel al was in dit concert, want bij de première vroeg het publiek zich af of het uitgevoerde werk een symfonie met obligate pianopartij betrof. Brahms had het symfonisch schrijven natuurlijk al lang in de vingers, want ook zijn kleiner bezette werken zijn zo vol van ideeën dat het orkestreren daarvan best een volgende stap had kunnen zijn. Zijn Hongaarse dansen, feitelijk een verzameling gearrangeerde zigeunermelodieën waaraan hij één eigen werk toevoegde, zijn daar een mooi voorbeeld van, zeker in de vierhandige zetting op deze cd. Dat Brahms’ ideeënrijkdom noodzaakt tot transparantie, hadden de pianisten Nicholas Angelich, Frank Braley en de dirigent Paavo Järvi natuurlijk allang begrepen. Soms liggen orkest- en kamermuziek nu eenmaal dicht bij elkaar.
Andrew van Parijs