Ook in majeur klinkt mineur door

De musicoloog Alfred Einstein heeft eens geschreven dat alle muziek, ook de vrolijkste, uiteindelijk tevens een immanente droefheid bezit. Of deze uitspraak een keiharde waarheid is, valt misschien te betwijfelen, maar dat ze waar is als het om de muziek van Schubert gaat, lijkt mij een feit. De twintig liederen die samen Die schöne Müllerin vormen, zijn vol immanente droefheid. Hoewel de eerste helft oppervlakkig gezien overstroomt van optimistische verliefdheid, klinkt er steeds mineur door het majeur heen. Het hoorbaar maken van deze lagen vraagt om musici van niveau. De tenor Mark Padmore en zijn begeleider Paul Lewis beschikken over alle middelen om zo’n rijke, ambivalente interpretatie te creëren. Zelfs in ‘Ungeduld’ neemt de pianist de gelegenheid te baat om de subtiele donkere kleuren in de tussenspelen verfijnd te accentueren. Padmore toont zich als colorist en invoelend psycholoog geenszins de mindere van Lewis. In ‘Tränenregen’ legt hij een onsentimentele proeve van bekwaamheid af. De mogelijke afwijzing wordt zeer voelbaar voor wie aandachtig luistert. ‘Der Jäger’ is vol vurige haat en doet voorvoelen dat de liefde van de molenaarsgezel het niet gaat redden. ‘Des Baches Wiegenlied’ klinkt smartelijk en troostend tegelijk. Een uitstekende prestatie.  

Willem Veldhuizen