Die Frau ohne Schatten

Er wordt wel gezegd dat Die Frau ohne Schatten een soort remake van Die Zauberflöte is. Daar zit wat in, want ook hier worden de hoofdpersonen aan de verschrikkelijkste beproevingen onderworpen, die, mits goed doorstaan, een (beter) mens van je maken. Je kan er ook een Pelléas-achtige symboliek in ontdekken, maar voornamelijk is deze opera een apotheose van een met veel kinderen verrijkt huwelijksleven. 'FROSCH' geldt als de moeilijkst te bezetten opera van Strauss - één van de redenen waarom hij vaak wordt gecoupeerd. Niet in Salzburg. In 2011 werd daar iedere noot gespeeld. Gelukkig maar, want maestro Thielemann wist de opera naar het zoveelste hoogtepunt in zijn discografie te leiden. Iets wat niet gezegd kan worden over de regie van Loy. Die is zo volstrekt belachelijk dat ik er echt niet uitkom. We zitten in de operarepetitie in de beroemde Sophiazaal van Wenen, waar de eerste opname van FROSCH plaats zou hebben gevonden - wat niet waar is. Gould is een zwakke Keizer, maar Schuster is een vileine Amme, Schwanewilms een mooie Keizerin en Herlitzius een zeer indrukwekkende Färberin: overtuigend dramatisch, stemvast en zuiver.

Basia Jaworski / KZ 3-2012