De vier jaargetijden van Vivaldi – die ken ik nu wel, zal de muziekliefhebber zeggen. Mis, wie deze uitvoering hoort slikt die woorden in. Natuurlijk, het is dezelfde muziek en nog steeds word je geconfronteerd met de verklanking van de verzengende hitte van de zomer (ijle hoge strijkersflarden) en de barre koude van de winter (ostinati in de bassen). Vivaldi blijft de meester van de toonschildering, van descriptieve muziek. Maar er schuilt meer in de partituur dan er in de regel wordt uitgehaald. Blokfluitist Dan Laurin laat horen dat een volkomen nieuw klankbeeld ontstaat wanneer bepaalde blazerslijntjes uit de tutti worden gelicht en als het ware een contrapunt vormen met de strijkers. Meteen al bij de inzet van de Lente is het raak: de vrolijke trillers, het gekwinkeleer in de hoogte brengt je nóg dichter bij het ontwaken van de natuur dan gewoonlijk. Het is niet overdreven om Dan Laurin een fenomeen te noemen. De razendsnelle loopjes die Vivaldi hier en daar voorschrijft komen er zo verbluffend gemakkelijk en feilloos uit dat je je afvraagt hoe het fysiek in 's hemelsnaam mogelijk is. Laurin speelt bovendien grappige cadenzen en kiest daarbij voor een exotisch, Oosters aandoende toon. Ander opvallend element bij deze uitvoering is een luit die als basso continuo fungeert, in plaats van het gebruikelijke clavecimbel. Deze cd is werkelijk een revelatie, onvergelijkelijk topniveau.

Jos van der Zanden

Antonio Vivaldi

---

De vier jaargetijden, Concerten RV 124, 437 en 441

---

Arte dei Suonatori.
Laurin, Dan.

---

BIS SACD 1605

---